Na marxe esquerda da ría de Pontevedra, recostada sobre o mar, érguese a vila de Marín, importante porto comercial, militar e pesqueiro do Atlántico. O terreo sobre o que se asenta é suavemente accidentado, presentando pequenas elevacións presididas polos cumes das serras de Marín e O Morrazo. Dista de Pontevedra -capital da provincia- 7 km., atopándose perfectamente comunicada ca mesma mediante un servizo regular de autobús.
Pobos remotos deixaron en Marín pegadas do seu paso; dolmens, petróglifos e castros. Concretamente na praia de Mogor atópase o famoso labirinto que leva o seu nome, considerado como “máximo problema da prehistoria española”. Di a mitoloxía grega que o cidadán Egeo deixou partir ao seu fillo Teseo con rumbo á illa de Creta co fin de dar morte ao minotauro, para así liberar ao seu pobo de pagar o afrentoso tributo anual (sete doncelas e outros tantos mancebos que eran levados ao labirinto para servir de
alimento ao Minotauro).
Ao embarcarse nesta arriscada empresa, Egeo dá ao seu fillo dúas velas, unha branca e outra negra, para que ao seu regreso izase a branca se volvía vitorioso e a negra se fracasara ou morrera. Chegado a Creta, o intrépido Teseo namórase da princesa Ariadna, filla do rei Minos, e esta entrégalle un Fío que lle permitirá andar sen perderse polo labirinto. Deste xeito, Teseo logra chegar ata o Minotauro e darlle morte, salvando así a toda a súa xente e volvendo vitorioso a Grecia en compaña da súa amada Ariadna.
Mais, no camiño de regreso, esquece izar a vela branca que debía anunciar ao vello Egeo a boa nova. E o pobre ancián, que esperaba ansioso día tras día a volta do seu fillo dende o alto dun promontorio da costa, ao distinguir a nave coa súa vela negra ao vento, crendo ao seu fillo morto, lamenta a súa sorte adversa e bótase ao mar. É moi notoria a franxa toponímica afín que parece darse e que chega dende os Alpes, por entre Francia e Italia, e norte de España. Quizais sexa esa inmigración ambro-liriolígur –os “Sefes”?- anteriores aos celtas. Os “Sefes” serían xa autores da celtización de Galicia.
Como queira que sexa, os celtas tiñan a hexemonía no N.O. , ata a chegada dos romanos. A razón de non sobrevivir un maior acervo de palabras celtas dábase sen dúbida á superior cultura romana.
A palabra desaparece coa cousa a servizo da cal está. É un dobrar definitivo na nosa historia, aínda que despois de instalados os romanos, Corominas cre que o céltico se mantivo vigoroso ata os tempos do Baixo Imperio. Os romanos entran en contacto con Galicia no ano 136 a. X.C. con D.J. Bruto, razón pola que se lle apelida galaico. Pola costa na que estamos navega no ano 136 a. X.C. o procónsul Publio Craso e, anos máis tarde, Xulio César na viaxe a Pharum Brigantium. No 26 a. X.C. dáse en Galicia a derradeira resistencia do Monte Medulio. É cando baixan os naturais dos castros e os colonos dividen e traballan a terra en réxime de granxas ou “villae” e man de obra nativa. É aí onde comeza o mundo de hoxe, o noso.
En Marín, a praíña de Portocelo -I, portu-cellu- ou peirao descobre ladrillo e tégulas, algunha moeda e cimentos, e en fronte, no mar, ánforas romanas. Co sistema de granxas operouse o cambio de vida e de lingua no N.O. As vías romanas militares máis que nada, incluso as secundarias, chegaron a todas partes. Da “Vía per loca marítima”, nas proximidades de Pontevedra, partía unha desas vías o “veredae”, que chegaba ao Facho de Donón, percorrendo todo O Morrazo e atravesando Marín en toda a súa lonxitude.
Os suevos chegan no ano 309, traendo o desconcerto á antiga orde. Ler o Cronicón de Idacio é ler o relato dun sen fin de enfrontamentos entre os romanos e os suevos. No ano 585 o reino católico suevo cae no poder de Leovixildo e Galicia pasa a ser parte do reino visigodo (Macías, 125 s.s.). Os suevos non cambiaron o marchamo romano, nin practicamente influíron na lingua; tampouco os visigodos. Eran de cultura inferior. Influíron, e moito, na nomenclatura toponímica. Reinhart opina, contra Piel, que o influxo suevo nisto foi moito maior do que se di e que a estes se deben “máis de 400 nomes xermánicos, supoñéndose ata agora que eran de orixe goda”
(Reinhart 295-6). En todo caso, os nomes xermánicos impostos en Galicia dende o século VIII non gardan relación étnica, senón só lingüística, co sangue godo.
Polo ano 715 chegan os árabes a Galicia. O influxo directo aquí debeu de ser moi exiguo. A través destes debeu de chegar o pouquisimo influxo árabe que en Galicia detectamos e, ao revés, o de Galicia en León, Castela e Sur, maior do que se afirma.
É necesario ter en conta a presenza e permanencia de nobres galegos, de guerreiros e trobadores e menestreis, na corte de León, para non achacar todo matiz occidental ao portugués. “Galicia tivo moita importancia: foi núcleo do antigo reino suevo; foi restaurada despois, ás veces, como reino aparte en beneficio dalgún fillo segundo do rei leonés; en Galicia acostumaban educar aos príncipes, como Alfonso V, costume seguido no século XIII; Galicia era, en fin, gran centro relixioso por mor do sepulcro do apóstolo Santiago, o templo do cal atraía á peregrinación española e internacional. Por isto, Galicia influíu moito na linguaxe leonesa durante este período”. É tamén moi significativo, e haberá que dar razón diso, que as historias árabes chamen ao territorio propio, mahometano, “Spania”, mentres que á parte cristiá, sen distinción de reinos, “Galikia”. Incluso algunha vez dise “Imperio de Galicia”.
Outro pobo que temos que ter en conta polo século X e antes: os normandos. Chegaban polo mar en son de asalto e botín, o que afectou profundamente e longo tempo á poboación costeira. A xente, en permanente atalaia, houbo de manterse afastada do mar. O que hoxe é Marín foi, por longo tempo, non máis ca un hangar ou alpendres para unhas lanchas e aparellos. O Marín daquela, o primitivo e evolucionado dunha vila do “Baixo Imperio”, estaba terra dentro, en “Sancro Juliano do Valle Marini”. Unha granxa romana, coma dez máis, de nome “vila” no municipio. Coa seguridade aumenta a poboación; fanse tomadas ou roteas. Nace Marín, o de hoxe. No ano 1112, cando por vez primeira a vemos nomeada, cuns poucos veciños e o seu alfoz e o mar á fronte. Un cabaleiro da corte de dona Urraca, Diego Arias de Deza, recibe da raíña, en pagamento dos bos servizos, o coto de Marín. Morta a súa dona toma o hábito do Císter en 1151, xa ancián, no mosteiro de Oseira, ao que fai cesión do seu coto en Marín. “Con todos sus términos, pertenecientes y derechuras” di o P.Tomás de Peralta, historiador do Mosteiro. Pero “los muchos años del dicho Diego y lo austero de la vida monacal… y su volubilidad, le hicieron cambiar de parecer a los cuatro años e irse a los hospitalarios de Portomarín, que hicieron lo posible por llevarse también el coto, con no corta pleito”.
Marín, con todo, quedou unido na súa sorte ao mosteiro de Oseira por 685 anos, erixido Priorado.
Oseira tiña aquí un prior e un granxeiro, con dependencias e servidume. Baixo a súa protección aséntanse colonos, foméntase a pesca e ábrese o porto ao comercio En 1521 o abade de Oseira ordena a construción do castelo de San Fernando para a defensa e seguridade de Marín. Igualmente, en 1626 díctanse sabias ordenanzas que impulsan a pesca. No século XVIII, Marín é unha potencia pesqueira e as industrias de salgadura, que a mediados deste século implantan os cataláns xunto coas novas artes de pesca, acrecentan a súa importancia. Durante a invasión francesa os marinenses participaron activamente na loita.
No século XIX o porto é coñecido internacionalmente, establécense liñas de navegación por importantes compañías nacionais e estranxeiras e, en 1861, inaugúrase un servizo mensual directo de Marín a Montevideo e Bos Aires. Non obstante, o verdadeiro progreso da vila iníciase cando novas técnicas son introducidas na industria da pesca. Marín, hoxe cidade vizosa, basea a súa economía no porto. O seu é o 3º de Galicia, considerado entre os 4 primeiros da península, está dotado de excelentes servizos. Conta
cunha frota pesqueira de 1ª magnitude na súa modalidade de arrastre con numerosos conxeladores de gran radio de acción. É porto piloto da CEE na pesca de rape. Conta con importantes plantas de conxelado de gran capacidade así como estaleiros de construción de buques de aceiro de grande tonelaxe. O seu porto comercial con calados de ata 14 m. en liña de atracada conta con monumentos de buques mercantes e de cabotaxe e atópase en período de ampliación das súas instalacións.
Publicado
DEPO00201085410
Esta sección contén documentos resultado do funcionamento administrativo da entidade local: secretaria, rexistro, control do persoal e do patrimonio, da contratación, do seu arquivo e dos asuntos xudiciais e xurídicos.
Esta sección 2. ADMINISTRACIÓN contén as seguintes Divisións e series documentais:
2.- ADMINISTRACIÓN:
2.1.- SECRETARÍA:
2.1.1.- Memorias. Informes
2.1.2.- Certificacións
2.1.3.- Correspondencia
2.1.4.- Instancias
2.1.5.- Expedientes de acción veciñal
2.1.6.- Libro copiador de correspondencia
2.1.7.- Libro rexistro de certificacións
2.1.8.- Libro rexistro de instancias
2.2.- REXISTRO:
2.2.1.- Libro rexistro de expedientes
2.2.2.- Libro rexistro de entrada de documentos
2.2.3.- Libro rexistro de saída de documentos
2.2.4.- Libro rexistro de anuncios no BOE
2.2.5.- Rexistro de documentos
2.2.6.- Portelo único
2.2.7.- Libro rexistro de poderes e autorizacións
2.2.8.- Libro rexistro de notificacións
2.2.9.- Libro rexistro de comunicacións
2.2.10.- Libro copiador de oficios
2.2.11.- Libro rexistro de disposicións
2.2.12.- Libro rexistro de xiros
2.2.13.- Libro rexistro de telegramas
2.3.- PATRIMONIO:
2.3.1.- Inventario de bens
2.3.2.- Expedientes de arrendamentos
2.3.3.- Expedientes de alleamentos e cesións
2.3.4.- Expedientes de desafectacións
2.3.5.- Expedientes de doazóns
2.3.6.- Expedientes de compras
2.3.7.- Expedientes de expropiacións
2.3.8.- Expedientes de permutas
2.3.9.- Expedientes de reversións
2.3.10.- Escrituras de propiedade
2.3.11.- Expedientes de deslindes
2.3.12.- Denuncias e información do Patrimonio
2.3.13.- Documentación "A Toxa"
2.3.14.- Padroádegos municipais
2.4.- PERSOAL:
2.4.1.- ADMINISTRACIÓN DE PERSOAL:
2.4.1.1.- Correspondencia de persoal
2.4.1.2.- Cadros de persoal
2.4.1.3.- Expedientes de persoal municipal
2.4.1.4.- Expedientes de persoal sanitario
2.4.1.5.- Expedientes de persoal contratado
2.4.1.6.- Convenios INEM. Cursos de formación
2.4.1.7.- Nóminas. Retribucións
2.4.1.8.- Expedientes de axuda familiar
2.4.1.9.- Libro de matrícula de persoal
2.4.2.- DISCIPLINA E CONTROL:
2.4.2.1.- Prevención de riscos laborais
2.4.2.2.- Control de horarios
2.4.2.3.- Licenzas, permisos e vacacións
2.4.2.4.- Expedientes disciplinarios
2.4.3.- CLASES PASIVAS/ S.S./ MUTUALIDADES:
2.4.3.1.- Documentación da MUNPAL
2.4.3.2.- Documentación da Seguridade Social
2.4.3.3.- Asistencia sanitaria e farmacéutica
2.4.3.4.- Expedientes persoais de pasivos
2.4.3.5.- Expedientes de pensións
2.4.3.6.- Nóminas de pasivos
2.4.4.- SELECCIÓN DE PERSOAL:
2.4.4.1.- Expedientes de oposicións e concursos
2.4.4.2.- Solicitudes de emprego
2.4.5.- REPRESENTACIÓN DO PERSOAL:
2.4.5.1.- Representación do persoal
2.5.- SERVIZOS XURÍDICOS:
2.5.1.- Expedientes xurídicos
2.6.- CONTRATACIÓN:
2.6.1.- Expedientes de contratación
2.6.2.- Expedientes de concursos, poxas e concurso-poxa
2.6.3.- Libro rexistro de plicas
2.6.4.- Poxas de madeira
2.6.5.- Devolución de fianzas
2.7.- ARQUIVO:
2.7.1.- Expedientes do arquivo
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Na marxe esquerda da ría de Pontevedra, recostada sobre o mar, érguese a vila de Marín, importante porto comercial, militar e pesqueiro do Atlántico. O terreo sobre o que se asenta é suavemente accidentado, presentando pequenas elevacións presididas polos cumes das serras de Marín e O Morrazo. Dista de Pontevedra -capital da provincia- 7 km., atopándose perfectamente comunicada ca mesma mediante un servizo regular de autobús.
Pobos remotos deixaron en Marín pegadas do seu paso; dolmens, petróglifos e castros. Concretamente na praia de Mogor atópase o famoso labirinto que leva o seu nome, considerado como “máximo problema da prehistoria española”. Di a mitoloxía grega que o cidadán Egeo deixou partir ao seu fillo Teseo con rumbo á illa de Creta co fin de dar morte ao minotauro, para así liberar ao seu pobo de pagar o afrentoso tributo anual (sete doncelas e outros tantos mancebos que eran levados ao labirinto para servir de
alimento ao Minotauro).
Ao embarcarse nesta arriscada empresa, Egeo dá ao seu fillo dúas velas, unha branca e outra negra, para que ao seu regreso izase a branca se volvía vitorioso e a negra se fracasara ou morrera. Chegado a Creta, o intrépido Teseo namórase da princesa Ariadna, filla do rei Minos, e esta entrégalle un Fío que lle permitirá andar sen perderse polo labirinto. Deste xeito, Teseo logra chegar ata o Minotauro e darlle morte, salvando así a toda a súa xente e volvendo vitorioso a Grecia en compaña da súa amada Ariadna.
Mais, no camiño de regreso, esquece izar a vela branca que debía anunciar ao vello Egeo a boa nova. E o pobre ancián, que esperaba ansioso día tras día a volta do seu fillo dende o alto dun promontorio da costa, ao distinguir a nave coa súa vela negra ao vento, crendo ao seu fillo morto, lamenta a súa sorte adversa e bótase ao mar. É moi notoria a franxa toponímica afín que parece darse e que chega dende os Alpes, por entre Francia e Italia, e norte de España. Quizais sexa esa inmigración ambro-liriolígur –os “Sefes”?- anteriores aos celtas. Os “Sefes” serían xa autores da celtización de Galicia.
Como queira que sexa, os celtas tiñan a hexemonía no N.O. , ata a chegada dos romanos. A razón de non sobrevivir un maior acervo de palabras celtas dábase sen dúbida á superior cultura romana.
A palabra desaparece coa cousa a servizo da cal está. É un dobrar definitivo na nosa historia, aínda que despois de instalados os romanos, Corominas cre que o céltico se mantivo vigoroso ata os tempos do Baixo Imperio. Os romanos entran en contacto con Galicia no ano 136 a. X.C. con D.J. Bruto, razón pola que se lle apelida galaico. Pola costa na que estamos navega no ano 136 a. X.C. o procónsul Publio Craso e, anos máis tarde, Xulio César na viaxe a Pharum Brigantium. No 26 a. X.C. dáse en Galicia a derradeira resistencia do Monte Medulio. É cando baixan os naturais dos castros e os colonos dividen e traballan a terra en réxime de granxas ou “villae” e man de obra nativa. É aí onde comeza o mundo de hoxe, o noso.
En Marín, a praíña de Portocelo -I, portu-cellu- ou peirao descobre ladrillo e tégulas, algunha moeda e cimentos, e en fronte, no mar, ánforas romanas. Co sistema de granxas operouse o cambio de vida e de lingua no N.O. As vías romanas militares máis que nada, incluso as secundarias, chegaron a todas partes. Da “Vía per loca marítima”, nas proximidades de Pontevedra, partía unha desas vías o “veredae”, que chegaba ao Facho de Donón, percorrendo todo O Morrazo e atravesando Marín en toda a súa lonxitude.
Os suevos chegan no ano 309, traendo o desconcerto á antiga orde. Ler o Cronicón de Idacio é ler o relato dun sen fin de enfrontamentos entre os romanos e os suevos. No ano 585 o reino católico suevo cae no poder de Leovixildo e Galicia pasa a ser parte do reino visigodo (Macías, 125 s.s.). Os suevos non cambiaron o marchamo romano, nin practicamente influíron na lingua; tampouco os visigodos. Eran de cultura inferior. Influíron, e moito, na nomenclatura toponímica. Reinhart opina, contra Piel, que o influxo suevo nisto foi moito maior do que se di e que a estes se deben “máis de 400 nomes xermánicos, supoñéndose ata agora que eran de orixe goda”
(Reinhart 295-6). En todo caso, os nomes xermánicos impostos en Galicia dende o século VIII non gardan relación étnica, senón só lingüística, co sangue godo.
Polo ano 715 chegan os árabes a Galicia. O influxo directo aquí debeu de ser moi exiguo. A través destes debeu de chegar o pouquisimo influxo árabe que en Galicia detectamos e, ao revés, o de Galicia en León, Castela e Sur, maior do que se afirma.
É necesario ter en conta a presenza e permanencia de nobres galegos, de guerreiros e trobadores e menestreis, na corte de León, para non achacar todo matiz occidental ao portugués. “Galicia tivo moita importancia: foi núcleo do antigo reino suevo; foi restaurada despois, ás veces, como reino aparte en beneficio dalgún fillo segundo do rei leonés; en Galicia acostumaban educar aos príncipes, como Alfonso V, costume seguido no século XIII; Galicia era, en fin, gran centro relixioso por mor do sepulcro do apóstolo Santiago, o templo do cal atraía á peregrinación española e internacional. Por isto, Galicia influíu moito na linguaxe leonesa durante este período”. É tamén moi significativo, e haberá que dar razón diso, que as historias árabes chamen ao territorio propio, mahometano, “Spania”, mentres que á parte cristiá, sen distinción de reinos, “Galikia”. Incluso algunha vez dise “Imperio de Galicia”.
Outro pobo que temos que ter en conta polo século X e antes: os normandos. Chegaban polo mar en son de asalto e botín, o que afectou profundamente e longo tempo á poboación costeira. A xente, en permanente atalaia, houbo de manterse afastada do mar. O que hoxe é Marín foi, por longo tempo, non máis ca un hangar ou alpendres para unhas lanchas e aparellos. O Marín daquela, o primitivo e evolucionado dunha vila do “Baixo Imperio”, estaba terra dentro, en “Sancro Juliano do Valle Marini”. Unha granxa romana, coma dez máis, de nome “vila” no municipio. Coa seguridade aumenta a poboación; fanse tomadas ou roteas. Nace Marín, o de hoxe. No ano 1112, cando por vez primeira a vemos nomeada, cuns poucos veciños e o seu alfoz e o mar á fronte. Un cabaleiro da corte de dona Urraca, Diego Arias de Deza, recibe da raíña, en pagamento dos bos servizos, o coto de Marín. Morta a súa dona toma o hábito do Císter en 1151, xa ancián, no mosteiro de Oseira, ao que fai cesión do seu coto en Marín. “Con todos sus términos, pertenecientes y derechuras” di o P.Tomás de Peralta, historiador do Mosteiro. Pero “los muchos años del dicho Diego y lo austero de la vida monacal… y su volubilidad, le hicieron cambiar de parecer a los cuatro años e irse a los hospitalarios de Portomarín, que hicieron lo posible por llevarse también el coto, con no corta pleito”.
Marín, con todo, quedou unido na súa sorte ao mosteiro de Oseira por 685 anos, erixido Priorado.
Oseira tiña aquí un prior e un granxeiro, con dependencias e servidume. Baixo a súa protección aséntanse colonos, foméntase a pesca e ábrese o porto ao comercio En 1521 o abade de Oseira ordena a construción do castelo de San Fernando para a defensa e seguridade de Marín. Igualmente, en 1626 díctanse sabias ordenanzas que impulsan a pesca. No século XVIII, Marín é unha potencia pesqueira e as industrias de salgadura, que a mediados deste século implantan os cataláns xunto coas novas artes de pesca, acrecentan a súa importancia. Durante a invasión francesa os marinenses participaron activamente na loita.
No século XIX o porto é coñecido internacionalmente, establécense liñas de navegación por importantes compañías nacionais e estranxeiras e, en 1861, inaugúrase un servizo mensual directo de Marín a Montevideo e Bos Aires. Non obstante, o verdadeiro progreso da vila iníciase cando novas técnicas son introducidas na industria da pesca. Marín, hoxe cidade vizosa, basea a súa economía no porto. O seu é o 3º de Galicia, considerado entre os 4 primeiros da península, está dotado de excelentes servizos. Conta
cunha frota pesqueira de 1ª magnitude na súa modalidade de arrastre con numerosos conxeladores de gran radio de acción. É porto piloto da CEE na pesca de rape. Conta con importantes plantas de conxelado de gran capacidade así como estaleiros de construción de buques de aceiro de grande tonelaxe. O seu porto comercial con calados de ata 14 m. en liña de atracada conta con monumentos de buques mercantes e de cabotaxe e atópase en período de ampliación das súas instalacións.
Publicado
A función fundamental desenvolta pola secretaría dende o século XIII é a de asegurar a fe pública, vixiando a legalidade dos actos e dos documentos administrativos producidos. Así en relación con elo dende sempre aparece a figura do secretario como principal responsable da produción e conservación documental e como figura preeminente dentro da estrutura administrativa.
Ao longo do século XIX e XX foise consolidando a figura do secretario con estas funcións anteditas e reforzouse a súa presenza na tramitación dos expedientes xerados polos diversos servizos da administración local; esta xefatura virtual de tódolos servizos xerais desaparecerá a partires de 1985.
Documentalmente esta 1ª División de sección contén documentos da secretaría xerada para deixar constancia e comunicación das actividades levadas a cabo pola secretario municipal no exercicio das súas funcións: informes, libro de rexistro de entrada, correspondencia, certificacións, memoria e outros asuntos derivados da organización administrativa da Institución.
2.1.1.- Memorias. Informes
Estudios e informes realizados pola Secretaría con diversos fins e con valor informativo e xurídico respectivamente.
2.1.2.- Certificacións
Documentos que acreditan actos o situacións de carácter administrativo cuxo destinatario é unha persoa, órgano ou entidade e que pretende a produción de efectos nun procedemento administrativo ou no marco das relación xurídicas privadas. O termo certificación utilizase para as acreditacións emitidas polo secretario dun órgano colexiado sobre acordos adoptados por este.
2.1.3.- Correspondencia
Conxunto de cartas ou documentos soltos que se reciben o expiden dende a administración municipal no decurso da súa actividade cotián e que non pasaron a formar parte de ningún expediente individualizado.
2.1.4.- Instancias
Documento que emana dun particular e que se dirixe á autoridade administrativa solicitando licenza, dereito ou graza. Como norma supoñen o inicio dun expediente ou trámite administrativo. Integran esta serie aquelas que por diversas causas non chegaron a formar parte de ningún expediente, ás veces por ser copia das mesmas.
2.1.5.- Expedientes de acción veciñal
Documentación relativa a actividade e relación coas asociacións veciñais, tanto no relativo á súa constitución e formalización, como as vías de participación reguladas para a súa participación na actividade municipal.
2.1.6.- Libro copiador de correspondencia
Rexistro con información básica da correspondencia recibida
2.1.7.- Libro rexistro de certificacións
Rexistro que recolle resumo e datos básicos das certificación expedidas pola secretaría municipal.
2.1.8.- Libro rexistro de instancias
Rexistro que recolle resumo e datos básicos das instancias expedidas pola secretaría municipal.
Esta 1ª división de sección, SECRETARÍA, está organizada nas seguintes series documentais:
2.- ADMINISTRACIÓN:
2.1.- SECRETARÍA:
2.1.1.- Memorias. Informes
2.1.2.- Certificacións
2.1.3.- Correspondencia
2.1.4.- Instancias
2.1.5.- Expedientes de acción veciñal
2.1.6.- Libro copiador de correspondencia
2.1.7.- Libro rexistro de certificacións
2.1.8.- Libro rexistro de instancias
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Estudos e informes realizados pola Secretaría con diversos fins e con valor informativo e xurídico respectivamente.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Documentos que acreditan actos o situacións de carácter administrativo cuxo destinatario é unha persoa, órgano ou entidade e que pretende a produción de efectos nun procedemento administrativo ou no marco das relación xurídicas privadas. O termo certificación utilizase para as acreditacións emitidas polo secretario dun órgano colexiado sobre acordos adoptados por este.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Conxunto de cartas ou documentos soltos que se reciben o expiden dende a administración municipal no decurso da súa actividade cotián e que non pasaron a formar parte de ningún expediente individualizado.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
DEPO00201021856
Publicado
LIbro rexistro de correspondencia co aparellador municipal (1956-1957)
DEPO00201021858
Publicado
LIbro rexistro de correspondencia co aparellador municipal (1957-1958)
Publicado
LIbro rexistro de correspondencia co aparellador municipal (1959-1960)
Publicado
LIbro rexistro de correspondencia co aparellador municipal (1958-1959)
Publicado
Documento que emana dun particular e que se dirixe á autoridade administrativa solicitando licenza, dereito ou graza. Como norma supoñen o inicio dun expediente ou trámite administrativo. Integran esta serie aquelas que por diversas causas non chegaron a formar parte de ningún expediente, ás veces por ser copia das mesmas
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Documentación relativa a actividade e relación coas asociacións veciñais, tanto no relativo á súa constitución e formalización, como as vías de participación reguladas para a súa participación na actividade municipal.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Rexistro con información básica da correspondencia recibida
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Rexistro que recolle resumo e datos básicos das certificación expedidas pola secretaría municipal.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Rexistro que recolle resumo e datos básicos das instancias expedidas pola secretaría municipal.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
O control dos documentos que se recibían ou se envían a persoas físicas ou xurídicas e a outras institucións exerceuse durante o Antigo Réxime dende a escribanía o a secretaría xeral mediante a redacción de diversos rexistros. A aparición do rexistro xeral como oficina propia con persoalidade e funcións definidas está ligada a transformación administrativa iniciada en 1837 e plasmada en 1872, desenvolta especialmente na lei de bases de 1899 e todas as que lle seguen especialmente o regulamento de organización de 1952 e 1986.
Esta actividade xera as seguintes series documentais:
2.2.1.- Libro rexistro de expedientes
Rexistro para anotar os expedientes tramitados no concello, e no seu caso, o fluxo administrativo dos mesmos.
2.2.2.- Libro rexistro de entrada de documentos
Documento de rexistros no que se asenta todo escrito ou documentación oficial que se presente o reciba na entidade local, cos datos identificativos de procedencia, número de orde, data de entrada, resumo do documento e tramitación cursada. A partires de 1982 comeza a realizarse informaticamente, antes sempre en libro encadernado.
2.2.3.- Libro rexistro de saída de documentos
Relación que garante a constancia da saída dos documentos que foron despachados definitivamente polo concello, con datos de destinatario, data, e resumo do documento. A partires de 1982 comeza a realizarse informaticamente, antes sempre en libro encadernado.
2.2.4.- Libro rexistro de anuncios no BOE
Rexistro de anuncios remitidos para publicar en Boletíns Oficiais
2.2.5.- Rexistro de documentos
Serie creada nalgúns arquivos para recoller aqueles documentos orixinais enviados ou recibidos (copia dos propios documentos de saída e fotocopia dos de entrada), ordenados por número de orde.
2.2.6.- Portelo único
Documentación producida neste servizo que permite aos cidadáns presentar nas oficinas do concello a documentación administrativa dirixida á Xunta de Galicia e outras institucións da Comunidade Autónoma. As funcións que comprende son:
-- Rexistro xeral de escritos, solicitudes ou comunicacións dirixidas a calquera órgano da Administración Autonómica de Galicia.
-- Información xeral da Administración Autonómica de Galicia.
-- Información particular sobre aqueles expedientes administrativos tramitados por instancia de parte ante a Administración Autonómica de Galicia, nos que o solicitante sexa o interesado.
-- Acceso ao rexistro xeral de contratistas da Comunidade Autónoma.
Ademais aparecen máis, ocasionalmente, outros rexistros para temas ou asuntos concretos, debidamente identificados na súa denominación:
2.2.7.- Libro rexistro de poderes e autorizacións
Rexistro de poderes e autorizacións.
2.2.8.- Libro rexistro de notificacións
Rexistro de notificacións.
2.2.9.- Libro rexistro de comunicacións
Rexistro de comunicacións.
2.2.10.- Libro copiador de oficios
Rexistro de oficios.
2.2.11.- Libro rexistro de disposicións
Rexistro de disposicións.
2.2.12.- Libro rexistro de xiros
Rexistro de xiros.
2.2.13.- Libro rexistro de telegramas
Rexistro de telegramas.
O control dos documentos que se recibían ou se envían a persoas físicas ou xurídicas e a outras institucións exerceuse durante o Antigo Réxime dende a escribanía o a secretaría xeral mediante a redacción de diversos rexistros. A aparición do rexistro xeral como oficina propia con persoalidade e funcións definidas está ligada a transformación administrativa iniciada en 1837 e plasmada en 1872, desenvolta especialmente na lei de bases de 1899 e todas as que lle seguen especialmente o regulamento de organización de 1952 e 1986.
Esta actividade xera as seguintes series documentais:
2.2.1.- Libro rexistro de expedientes
Rexistro para anotar os expedientes tramitados no concello, e no seu caso, o fluxo administrativo dos mesmos.
2.2.2.- Libro rexistro de entrada de documentos
Documento de rexistros no que se asenta todo escrito ou documentación oficial que se presente o reciba na entidade local, cos datos identificativos de procedencia, número de orde, data de entrada, resumo do documento e tramitación cursada. A partires de 1982 comeza a realizarse informaticamente, antes sempre en libro encadernado.
2.2.3.- Libro rexistro de saída de documentos
Relación que garante a constancia da saída dos documentos que foron despachados definitivamente polo concello, con datos de destinatario, data, e resumo do documento. A partires de 1982 comeza a realizarse informaticamente, antes sempre en libro encadernado.
2.2.4.- Libro rexistro de anuncios no BOE
Rexistro de anuncios remitidos para publicar en Boletíns Oficiais
2.2.5.- Rexistro de documentos
Serie creada nalgúns arquivos para recoller aqueles documentos orixinais enviados ou recibidos (copia dos propios documentos de saída e fotocopia dos de entrada), ordenados por número de orde.
2.2.6.- Portelo único
Documentación producida neste servizo que permite aos cidadáns presentar nas oficinas do concello a documentación administrativa dirixida á Xunta de Galicia e outras institucións da Comunidade Autónoma. As funcións que comprende son:
-- Rexistro xeral de escritos, solicitudes ou comunicacións dirixidas a calquera órgano da Administración Autonómica de Galicia.
-- Información xeral da Administración Autonómica de Galicia.
-- Información particular sobre aqueles expedientes administrativos tramitados por instancia de parte ante a Administración Autonómica de Galicia, nos que o solicitante sexa o interesado.
-- Acceso ao rexistro xeral de contratistas da Comunidade Autónoma.
Ademais aparecen máis, ocasionalmente, outros rexistros para temas ou asuntos concretos, debidamente identificados na súa denominación:
2.2.7.- Libro rexistro de poderes e autorizacións
Rexistro de poderes e autorizacións.
2.2.8.- Libro rexistro de notificacións
Rexistro de notificacións.
2.2.9.- Libro rexistro de comunicacións
Rexistro de comunicacións.
2.2.10.- Libro copiador de oficios
Rexistro de oficios.
2.2.11.- Libro rexistro de disposicións
Rexistro de disposicións.
2.2.12.- Libro rexistro de xiros
Rexistro de xiros.
2.2.13.- Libro rexistro de telegramas
Rexistro de telegramas.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Rexistro para anotar os expedientes tramitados no concello, e no seu caso, o fluxo administrativo dos mesmos.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Documento de rexistros no que se asenta todo escrito ou documentación oficial que se presente o reciba na entidade local, cos datos identificativos de procedencia, número de orde, data de entrada, resumo do documento e tramitación cursada. A partires de 1982 comeza a realizarse informaticamente, antes sempre en libro encadernado.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (xullo 1897-xullo 1899).
Publicado
Libro rexistro de entrada de correspondencia (xaneiro 1909- setembro 1909).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (outubro 1921- setembro 1925).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (outubro 1925- marzo 1926).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (marzo 1926- novembro 1926).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (novembro 1926- xuño 1927)
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (xuño 1927- febreiro 1928).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (febreiro 1928- decembro 1928)
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (decembro 1928- abril 1929).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (abril 1929- outubro 1930).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (xaneiro 1932- abril 1932).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (maio 1932- decembro 1932).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (decembro 1932- setembro 1933)
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (setembro 1933- xaneiro 1935).
Publicado
Libro rexistro de entrada de oficios.
(1934-1935)
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (xaneiro 1935- setembro 1935).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (setembro 1935- maio 1936)
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (maio 1936- marzo 1937)
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (marzo 1937- xaneiro 1938).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (xaneiro 1938- decembro 1938).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (decembro 1938- xuño 1939).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (xuño 1939- abril 1940).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (abril 1940-decembro 1940).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (decembro 1940- novembro 1941).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (novembro 1941-abril 1943).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (abril 1943-xullo 1944).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (xullo 1944- febreiro 1946).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (febreiro 1946- xullo 1947).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (xullo 1947-novembro 1948).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (novembro 1948- abril 1949).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (marzo 1949- xullo 1952).
Publicado
Libro xeral de entrada de documentos (decembro 1952- outubro 1953).
Publicado
Libro xeral de entrada de documentos (outubro 1953- maio 1954).
Publicado
Libro xeral de entrada de documentos (maio 1954- novembro 1954).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (outubro 1954- outubro 1957).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (outubro 1954- xullo 1955).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (xaneiro 1955).
Publicado
Libro rexistro de entrada de correspondencia (xullo 1955- febreiro 1957).
Publicado
Libro rexistro de entrada de correspondencia (febreiro 1957- xaneiro 1958).
Publicado
Libro rexistro de entrada de correspondencia (xaneiro 1958- xullo 1959).
Publicado
Libro rexistro de entrada de correspondencia (xullo 1959- outubro 1960).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (xaneiro 1959- xaneiro 1964).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (xaneiro 1962 -setembro 1962).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (outubro 1960- decembro 1961).
Publicado
Libro rexistro de entrada de correspondencia (setembro 1962- xuño 1963).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (xuño 1963- maio 1964).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (maio 1964- abril 1965).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (abril 1965- febreiro 1966).
Publicado
Libro rexistro de entrada de correspondencia (xaneiro 1966- decembro 1967).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (febreiro 1966- outubro 1967).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (outubro 1967- febreiro 1970).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (febreiro 1970- febreiro 1972).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (febreiro 1972- febreiro 1974).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (febreiro 1974- xaneiro 1976).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (xaneiro 1976- outubro 1977)
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (outubro 1977-maio 1979).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (maio 1979- setembro 1980).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (setembro 1980- abril 1982).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (abril 1982- outubro 1983).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (outubro 1983- marzo 1985).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (marzo 1985- abril 1986).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (abril 1986- abril 1987).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (abril 1987- maio 1988).
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos (maio 1988- setembro 1989).
Publicado
Libro rexistro de entrada de instancias (abril 1949- decembro 1952).
Publicado
Libro rexistro de entrada e saída.
Entrada: abril 1949- xuño 1950
Saída: abril 1949-agosto 1950
Publicado
Libro rexistro de entrada e saída.
Entrada: xuño 1950- agosto 1951
Saída: agosto 1950- xaneiro 1952
Publicado
Libro rexistro de entrada e saída.
Entrada:agosto 1951- outubro 1953
Saída: xaneiro 1952- decembro 1952
Publicado
Libro rexistro de entrada e saída de documentos (1958)
Publicado
Libro rexistro de entrada e saída de correspondencia (1960-1967)
Publicado
Libro rexistro de entrada e saída de correspondencia (1946-1962)
Publicado
Libro rexistro de entrada de documentos e comunicacións (outubro 1930- decembro 1931).
Publicado
Relación que garante a constancia da saída dos documentos que foron despachados definitivamente polo concello, con datos de destinatario, data, e resumo do documento. A partires de 1982 comeza a realizarse informaticamente, antes sempre en libro encadernado.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Libro rexistro de saída.
(1894-1897)
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1898- decembro 1903).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1904- decembro 1905).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (Xaneiro 1909- Xullo 1914).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (marzo 1915- outubro 1924).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (outubro 1924- setembro 1925).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (marzo 1926- outubro 1926).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xullo 1927- marzo 1928).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (marzo 1928- decembro 1928).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (decembro 1928- abril 1929).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (abril 1929- outubro 1930).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (outubro 1930- decembro 1931).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (decembro 1931- marzo 1932).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (marzo 1932-novembro 1932).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (decembro 1932- outubro 1933).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (outubro 1933- xaneiro 1935).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1935- agosto 1935).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (agosto 1935- marzo 1936).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (marzo 1936- novembro 1936).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (novembro 1937- setembro 1938).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (marzo 1938- abril 1938).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (setembro 1938- xuño 1939).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xuño 1939- marzo 1940).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (marzo 1940- setembro 1940).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (setembro 1940- abril 1941).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (abril 1941- decembro 1941).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (decembro 1941- febreiro 1943).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (febreiro 1943- maio 1944).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1944- maio 1944).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (maio 1944- decembro 1944).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (maio 1944- xaneiro 1966).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (decembro 1944- maio 1945).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (maio 1945- outubro 1945).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (outubro 1945- xuño 1946).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1946- novembro 1947).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xunio 1946- febreiro 1947).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1947- xunio 1955).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (febreiro 1947- abril 1947).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (novembro 1947- marzo 1949).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (novembro 1947- abril 1949).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (marzo 1949- febreiro 1950).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (febreiro 1950- decembro 1950).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (decembro 1950- novembro 1951).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (novembro 1951- xullo 1952).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1951- agosto 1953).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (agosto 1953- febreiro 1954).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (febreiro 1954- marzo 1954).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (marzo 1954- febreiro 1955).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (febreiro 1955- decembro 1955).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1956- marzo 1957).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (marzo 1957-abril 1958).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (abril 1958- febreiro 1960).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1959- decembro 1965).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (febreiro 1960- novembro 1960)
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (novembro 1960- agosto 1961).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (agosto 1961- decembro 1961).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1962- decembro 1962).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (decembro 1962- xuño 1963)
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xuño 1963- setembro 1964).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (setembro 1964- setembro 1965).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (setembro 1965- agosto 1966).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1966- setembro 1966).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1966- outubro 1972).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (agosto 1966- febreiro 1968).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (febreiro 1968- outubro 1969).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (outubro 1969- febreiro 1971).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (febreiro 1971- maio 1972).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (maio 1972- outubro 1973).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (outubro 1973- marzo 1975).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (abril 1975- setembro 1976).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (outubro 1976- xaneiro 1978).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1978- marzo 1979).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (marzo 1979- abril 1980).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (abril 1980- xuño 1981).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xullo 1981- decembro 1982).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1983- marzo 1984).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (maio 1984- xuño 1985).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xuño 1985-agosto 1986).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (agosto 1986- decembro 1987).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (decembro 1987- xuño 1989)
Publicado
Libro rexistro de entradas e saídas.
Entrada: xuño 1950- agosto 1951
Saída: agosto 1950- xaneiro 1952
Publicado
Libro rexistro de entradas e saídas.
Entrada: abril 1949- xuño 1950
Saída: abril 1949- agosto 1950
Publicado
Libro rexistro de entrada e saída.
Entrada:agosto 1951- outubro 1953
Saída: xaneiro 1952- decembro 1952
Publicado
Libro rexistro de entrada e saída de documentos (1958)
Publicado
Libro rexistro de entrada e saída de correspondencia (1960-1967)
Publicado
Libro rexistro de entrada e saída de correspondencia (1946-1962)
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (outubro 1925- marzo 1926).
Publicado
Libro rexistro de saída de documentos (xaneiro 1892- abril 1893).
Publicado
existro de anuncios remitidos para publicar en Boletíns Oficiais
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Serie creada nalgúns arquivos para recoller aqueles documentos orixinais enviados ou recibidos (copia dos propios documentos de saída e fotocopia dos de entrada), ordenados por número de orde.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Documentación producida neste servizo que permite aos cidadáns presentar nas oficinas do concello a documentación administrativa dirixida á Xunta de Galicia e outras institucións da Comunidade Autónoma. As funcións que comprende son:
> Rexistro xeral de escritos, solicitudes ou comunicacións dirixidas a calquera órgano da Administración Autonómica de Galicia.
> Información xeral da Administración Autonómica de Galicia.
> Información particular sobre aqueles expedientes administrativos tramitados por instancia de parte ante a Administración Autonómica de Galicia, nos que o solicitante sexa o interesado.
> Acceso ao rexistro xeral de contratistas da Comunidade Autónoma
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Rexistro de poderes e autorizacións.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Rexistro de notificacións.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Rexistro de comunicacións.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Rexistro de oficios.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Rexistro de disposicións.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Rexistro de xiros.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Rexistro de telegramas
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Na marxe esquerda da ría de Pontevedra, recostada sobre o mar, érguese a vila de Marín, importante porto comercial, militar e pesqueiro do Atlántico. O terreo sobre o que se asenta é suavemente accidentado, presentando pequenas elevacións presididas polos cumes das serras de Marín e O Morrazo. Dista de Pontevedra -capital da provincia- 7 km., atopándose perfectamente comunicada ca mesma mediante un servizo regular de autobús.
Pobos remotos deixaron en Marín pegadas do seu paso; dolmens, petróglifos e castros. Concretamente na praia de Mogor atópase o famoso labirinto que leva o seu nome, considerado como “máximo problema da prehistoria española”. Di a mitoloxía grega que o cidadán Egeo deixou partir ao seu fillo Teseo con rumbo á illa de Creta co fin de dar morte ao minotauro, para así liberar ao seu pobo de pagar o afrentoso tributo anual (sete doncelas e outros tantos mancebos que eran levados ao labirinto para servir de
alimento ao Minotauro).
Ao embarcarse nesta arriscada empresa, Egeo dá ao seu fillo dúas velas, unha branca e outra negra, para que ao seu regreso izase a branca se volvía vitorioso e a negra se fracasara ou morrera. Chegado a Creta, o intrépido Teseo namórase da princesa Ariadna, filla do rei Minos, e esta entrégalle un Fío que lle permitirá andar sen perderse polo labirinto. Deste xeito, Teseo logra chegar ata o Minotauro e darlle morte, salvando así a toda a súa xente e volvendo vitorioso a Grecia en compaña da súa amada Ariadna.
Mais, no camiño de regreso, esquece izar a vela branca que debía anunciar ao vello Egeo a boa nova. E o pobre ancián, que esperaba ansioso día tras día a volta do seu fillo dende o alto dun promontorio da costa, ao distinguir a nave coa súa vela negra ao vento, crendo ao seu fillo morto, lamenta a súa sorte adversa e bótase ao mar. É moi notoria a franxa toponímica afín que parece darse e que chega dende os Alpes, por entre Francia e Italia, e norte de España. Quizais sexa esa inmigración ambro-liriolígur –os “Sefes”?- anteriores aos celtas. Os “Sefes” serían xa autores da celtización de Galicia.
Como queira que sexa, os celtas tiñan a hexemonía no N.O. , ata a chegada dos romanos. A razón de non sobrevivir un maior acervo de palabras celtas dábase sen dúbida á superior cultura romana.
A palabra desaparece coa cousa a servizo da cal está. É un dobrar definitivo na nosa historia, aínda que despois de instalados os romanos, Corominas cre que o céltico se mantivo vigoroso ata os tempos do Baixo Imperio. Os romanos entran en contacto con Galicia no ano 136 a. X.C. con D.J. Bruto, razón pola que se lle apelida galaico. Pola costa na que estamos navega no ano 136 a. X.C. o procónsul Publio Craso e, anos máis tarde, Xulio César na viaxe a Pharum Brigantium. No 26 a. X.C. dáse en Galicia a derradeira resistencia do Monte Medulio. É cando baixan os naturais dos castros e os colonos dividen e traballan a terra en réxime de granxas ou “villae” e man de obra nativa. É aí onde comeza o mundo de hoxe, o noso.
En Marín, a praíña de Portocelo -I, portu-cellu- ou peirao descobre ladrillo e tégulas, algunha moeda e cimentos, e en fronte, no mar, ánforas romanas. Co sistema de granxas operouse o cambio de vida e de lingua no N.O. As vías romanas militares máis que nada, incluso as secundarias, chegaron a todas partes. Da “Vía per loca marítima”, nas proximidades de Pontevedra, partía unha desas vías o “veredae”, que chegaba ao Facho de Donón, percorrendo todo O Morrazo e atravesando Marín en toda a súa lonxitude.
Os suevos chegan no ano 309, traendo o desconcerto á antiga orde. Ler o Cronicón de Idacio é ler o relato dun sen fin de enfrontamentos entre os romanos e os suevos. No ano 585 o reino católico suevo cae no poder de Leovixildo e Galicia pasa a ser parte do reino visigodo (Macías, 125 s.s.). Os suevos non cambiaron o marchamo romano, nin practicamente influíron na lingua; tampouco os visigodos. Eran de cultura inferior. Influíron, e moito, na nomenclatura toponímica. Reinhart opina, contra Piel, que o influxo suevo nisto foi moito maior do que se di e que a estes se deben “máis de 400 nomes xermánicos, supoñéndose ata agora que eran de orixe goda”
(Reinhart 295-6). En todo caso, os nomes xermánicos impostos en Galicia dende o século VIII non gardan relación étnica, senón só lingüística, co sangue godo.
Polo ano 715 chegan os árabes a Galicia. O influxo directo aquí debeu de ser moi exiguo. A través destes debeu de chegar o pouquisimo influxo árabe que en Galicia detectamos e, ao revés, o de Galicia en León, Castela e Sur, maior do que se afirma.
É necesario ter en conta a presenza e permanencia de nobres galegos, de guerreiros e trobadores e menestreis, na corte de León, para non achacar todo matiz occidental ao portugués. “Galicia tivo moita importancia: foi núcleo do antigo reino suevo; foi restaurada despois, ás veces, como reino aparte en beneficio dalgún fillo segundo do rei leonés; en Galicia acostumaban educar aos príncipes, como Alfonso V, costume seguido no século XIII; Galicia era, en fin, gran centro relixioso por mor do sepulcro do apóstolo Santiago, o templo do cal atraía á peregrinación española e internacional. Por isto, Galicia influíu moito na linguaxe leonesa durante este período”. É tamén moi significativo, e haberá que dar razón diso, que as historias árabes chamen ao territorio propio, mahometano, “Spania”, mentres que á parte cristiá, sen distinción de reinos, “Galikia”. Incluso algunha vez dise “Imperio de Galicia”.
Outro pobo que temos que ter en conta polo século X e antes: os normandos. Chegaban polo mar en son de asalto e botín, o que afectou profundamente e longo tempo á poboación costeira. A xente, en permanente atalaia, houbo de manterse afastada do mar. O que hoxe é Marín foi, por longo tempo, non máis ca un hangar ou alpendres para unhas lanchas e aparellos. O Marín daquela, o primitivo e evolucionado dunha vila do “Baixo Imperio”, estaba terra dentro, en “Sancro Juliano do Valle Marini”. Unha granxa romana, coma dez máis, de nome “vila” no municipio. Coa seguridade aumenta a poboación; fanse tomadas ou roteas. Nace Marín, o de hoxe. No ano 1112, cando por vez primeira a vemos nomeada, cuns poucos veciños e o seu alfoz e o mar á fronte. Un cabaleiro da corte de dona Urraca, Diego Arias de Deza, recibe da raíña, en pagamento dos bos servizos, o coto de Marín. Morta a súa dona toma o hábito do Císter en 1151, xa ancián, no mosteiro de Oseira, ao que fai cesión do seu coto en Marín. “Con todos sus términos, pertenecientes y derechuras” di o P.Tomás de Peralta, historiador do Mosteiro. Pero “los muchos años del dicho Diego y lo austero de la vida monacal… y su volubilidad, le hicieron cambiar de parecer a los cuatro años e irse a los hospitalarios de Portomarín, que hicieron lo posible por llevarse también el coto, con no corta pleito”.
Marín, con todo, quedou unido na súa sorte ao mosteiro de Oseira por 685 anos, erixido Priorado.
Oseira tiña aquí un prior e un granxeiro, con dependencias e servidume. Baixo a súa protección aséntanse colonos, foméntase a pesca e ábrese o porto ao comercio En 1521 o abade de Oseira ordena a construción do castelo de San Fernando para a defensa e seguridade de Marín. Igualmente, en 1626 díctanse sabias ordenanzas que impulsan a pesca. No século XVIII, Marín é unha potencia pesqueira e as industrias de salgadura, que a mediados deste século implantan os cataláns xunto coas novas artes de pesca, acrecentan a súa importancia. Durante a invasión francesa os marinenses participaron activamente na loita.
No século XIX o porto é coñecido internacionalmente, establécense liñas de navegación por importantes compañías nacionais e estranxeiras e, en 1861, inaugúrase un servizo mensual directo de Marín a Montevideo e Bos Aires. Non obstante, o verdadeiro progreso da vila iníciase cando novas técnicas son introducidas na industria da pesca. Marín, hoxe cidade vizosa, basea a súa economía no porto. O seu é o 3º de Galicia, considerado entre os 4 primeiros da península, está dotado de excelentes servizos. Conta
cunha frota pesqueira de 1ª magnitude na súa modalidade de arrastre con numerosos conxeladores de gran radio de acción. É porto piloto da CEE na pesca de rape. Conta con importantes plantas de conxelado de gran capacidade así como estaleiros de construción de buques de aceiro de grande tonelaxe. O seu porto comercial con calados de ata 14 m. en liña de atracada conta con monumentos de buques mercantes e de cabotaxe e atópase en período de ampliación das súas instalacións.
Publicado
Esta 1ª división de sección contén documentos da realidade patrimonial do concello e da súa xestión e modificacións no decurso do tempo. Recolle os rexistros e inventarios das propiedades municipais e as diferentes fórmulas que derivan nas altas e baixas de bens, propiedade municipal: compra, alleamento e cesión, permuta, doazón, desafectación, reversións, expropiación. Tamén se conservan documentos relacionados cos datos xeográficos e os deslindes das propiedades municipais.
2.3.1.- Inventario de bens
Inventario de tódolos bens municipais, obrigatorio e renovable cada certo tempo, que recolle os datos da totalidade dos bens municipais, coa descrición dos mesmos, situación patrimonial, datos de interese e a súa valoración económica. Ten unha extraordinaria importancia en relación coa xustificación da propiedade municipal e a legalidade da mesma, podendo a partires desta documentación definir a evolución ao longo dos anos.
2.3.2.- Expedientes de arrendamentos
Expediente de contrato polo que se cede ou adquire por un custo a posibilidade de goce ou aproveitamento temporal de cousas, obras ou servizos.
2.3.3.- Expedientes de alleamentos e cesións
Expediente que se tramita para que o concello ceda ou reciba en cesión gratuitamente bens integrantes do seu patrimonio a entidades ou institucións públicas ou privadas sen ánimo de lucro, sempre que os seus fins redunden en beneficio dos habitantes do territorio municipal.
Os expedientes de alleamento son aqueles polos que o concello transmite ou traspasa a propiedade dun ben patrimonial mediante poxa, permuta ou venta directa, destacando os terrenos sobrantes de vía pública, logo da realización de obras de urbanización, modificación de viais ou pavimentación.
2.3.4.- Expedientes de desafectacións
Expediente de declaración formal ou tacitamente que un ben de dominio público queda desvinculado de uso o servizo para o que fora cedido no seu día. Son habituais no casa das antigas escolas, edificios das Cámaras Agrarias locais e outros coa finalidade de poder darlles novas finalidades.
2.3.5.- Expedientes de doazóns
Expediente mediante o que o concello incrementa o seu patrimonio a través dunha doazón libre ou suxeita a condición.
2.3.6.- Expedientes de compras
Expediente que se tramita para proceder á compra de bens polo concello, sempre que estes pasen a formar parte do inventario de bens municipais, diferenciándose das compras de bens e materias non inventariables, que se asignan a serie de expedientes de contratación.
2.3.7.- Expedientes de expropiacións
Expediente de privación a unha persoa da titularidade dun ben ou dun dereito, dándolle a cambio unha indemnización. Efectúase por motivos de utilidade pública o interese social previstos nas leis. Moitas veces a documentación custodiada forma parte dun expediente iniciado por outra administración para unha obra que afecta a máis concellos.
Inclúe documentos sobre a obra a realizar e sobre a xustificación da expropiación e sobre a identificación dos bens afectados e os seus propietarios.
2.3.8.- Expedientes de permutas
Expediente que se tramita para cambiar un ben por outro transferíndose o dominio dos mesmos, de forma gratuíta, a non ser que sexa necesario para igualar o valor do permutado. Normalmente inclúen documentos sobre a titularidade dos respectivos bens e das súas valoracións e o documento da modificación oportuna no Rexistro da Propiedade.
2.3.9.- Expedientes de reversións
Expediente de restitución de algo ao estado que tiña revertendo ao propietario anterior ou a outra situación xurídica anterior no caso de non cumprirse as condicións para as que fora concibido.
2.3.10.- Escrituras de propiedade
Documentos de particulares, xurídicos e notariais, xustificantes da propiedade de bens mobles ou inmobles, presentados no concello para diferentes xestións e que aparecen individualizados.
2.3.11.- Expedientes de deslindes
Expediente no que se sinalan e distinguen os termos dun lugar, parroquia, concello ou propiedade. Teñen especial interese porque delimitan o territorio das parroquias e dos concellos, fonte de moitos litixios, aportando os documentos oficiais e a planimetría dos mesmos en moitos casos, sendo de utilidade para outros concellos, administracións e particulares. A maior parte da información procede do Instituto Xeográfico Nacional e dos organismos oficiais implicados na ordenación do territorio.
Esta 1ª división de sección, PATRIMONIO, está ordenada nas seguintes series documentais:
2.- ADMINISTRACIÓN:
2.3.- PATRIMONIO:
2.3.1.- Inventario de bens
2.3.2.- Expedientes de arrendamentos
2.3.3.- Expedientes de alleamentos e cesións
2.3.4.- Expedientes de desafectacións
2.3.5.- Expedientes de doazóns
2.3.6.- Expedientes de compras
2.3.7.- Expedientes de expropiacións
2.3.8.- Expedientes de permutas
2.3.9.- Expedientes de reversións
2.3.10.- Escrituras de propiedade
2.3.11.- Expedientes de deslindes
2.3.12.- Denuncias e información do Patrimonio
2.3.13.- Documentación "A Toxa"
2.3.14.- Padroádegos municipais
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expediente de contrato polo que se cede ou adquire por un custo a posibilidade de goce ou aproveitamento temporal de cousas, obras ou servizos.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expediente que se tramita para que o concello ceda ou reciba en cesión gratuitamente bens integrantes do seu patrimonio a entidades ou institucións públicas ou privadas sen ánimo de lucro, sempre que os seus fins redunden en beneficio dos habitantes do territorio municipal.
Os expedientes de alleamento son aqueles polos que o concello transmite ou traspasa a propiedade dun ben patrimonial mediante poxa, permuta ou venta directa, destacando os terreos sobrantes de vía pública, logo da realización de obras de urbanización, modificación de vías ou pavimentación.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expediente de declaración formal ou tacitamente que un ben de dominio público queda desvinculado de uso o servizo para o que fora cedido no seu día. Son habituais no casa das antigas escolas, edificios das Cámaras Agrarias locais e outros coa finalidade de poder darlles novas finalidades.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expediente mediante o que o concello incrementa o seu patrimonio a través dunha doazón libre ou suxeita a condición.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expediente que se tramita para proceder á compra de bens polo concello, sempre que estes pasen a formar parte do inventario de bens municipais, diferenciándose das compras de bens e materias non inventariables, que se asignan a serie de expedientes de contratación.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Publicado
Expediente de privación a unha persoa da titularidade dun ben ou dun dereito, dándolle a cambio unha indemnización. Efectúase por motivos de utilidade pública o interese social previstos nas leis. Moitas veces a documentación custodiada forma parte dun expediente iniciado por outra administración para unha obra que afecta a máis concellos.
Inclúe documentos sobre a obra a realizar e sobre a xustificación da expropiación e sobre a identificación dos bens afectados e os seus propietarios.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expediente que se tramita para cambiar un ben por outro transferíndose o dominio dos mesmos, de forma gratuíta, a non ser que sexa necesario para igualar o valor do permutado. Normalmente inclúen documentos sobre a titularidade dos respectivos bens e das súas valoracións e o documento da modificación oportuna no Rexistro da Propiedade.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expediente de restitución de algo ao estado que tiña revertendo ao propietario anterior ou a outra situación xurídica anterior no caso de non cumprirse as condicións para as que fora concibido.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expediente de restitución de algo ao estado que tiña revertendo ao propietario anterior ou a outra situación xurídica anterior no caso de non cumprirse as condicións para as que fora concibido.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expediente no que se sinalan e distinguen os termos dun lugar, parroquia, concello ou propiedade. Teñen especial interese porque delimitan o territorio das parroquias e dos concellos, fonte de moitos litixios, aportando os documentos oficiais e a planimetría dos mesmos en moitos casos, sendo de utilidade para outros concellos, administracións e particulares. A maior parte da información procede do Instituto Xeográfico Nacional e dos organismos oficiais implicados na ordenación do territorio.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Denuncias e información do Patrimonio
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Padroádegos municipais
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Na marxe esquerda da ría de Pontevedra, recostada sobre o mar, érguese a vila de Marín, importante porto comercial, militar e pesqueiro do Atlántico. O terreo sobre o que se asenta é suavemente accidentado, presentando pequenas elevacións presididas polos cumes das serras de Marín e O Morrazo. Dista de Pontevedra -capital da provincia- 7 km., atopándose perfectamente comunicada ca mesma mediante un servizo regular de autobús.
Pobos remotos deixaron en Marín pegadas do seu paso; dolmens, petróglifos e castros. Concretamente na praia de Mogor atópase o famoso labirinto que leva o seu nome, considerado como “máximo problema da prehistoria española”. Di a mitoloxía grega que o cidadán Egeo deixou partir ao seu fillo Teseo con rumbo á illa de Creta co fin de dar morte ao minotauro, para así liberar ao seu pobo de pagar o afrentoso tributo anual (sete doncelas e outros tantos mancebos que eran levados ao labirinto para servir de
alimento ao Minotauro).
Ao embarcarse nesta arriscada empresa, Egeo dá ao seu fillo dúas velas, unha branca e outra negra, para que ao seu regreso izase a branca se volvía vitorioso e a negra se fracasara ou morrera. Chegado a Creta, o intrépido Teseo namórase da princesa Ariadna, filla do rei Minos, e esta entrégalle un Fío que lle permitirá andar sen perderse polo labirinto. Deste xeito, Teseo logra chegar ata o Minotauro e darlle morte, salvando así a toda a súa xente e volvendo vitorioso a Grecia en compaña da súa amada Ariadna.
Mais, no camiño de regreso, esquece izar a vela branca que debía anunciar ao vello Egeo a boa nova. E o pobre ancián, que esperaba ansioso día tras día a volta do seu fillo dende o alto dun promontorio da costa, ao distinguir a nave coa súa vela negra ao vento, crendo ao seu fillo morto, lamenta a súa sorte adversa e bótase ao mar. É moi notoria a franxa toponímica afín que parece darse e que chega dende os Alpes, por entre Francia e Italia, e norte de España. Quizais sexa esa inmigración ambro-liriolígur –os “Sefes”?- anteriores aos celtas. Os “Sefes” serían xa autores da celtización de Galicia.
Como queira que sexa, os celtas tiñan a hexemonía no N.O. , ata a chegada dos romanos. A razón de non sobrevivir un maior acervo de palabras celtas dábase sen dúbida á superior cultura romana.
A palabra desaparece coa cousa a servizo da cal está. É un dobrar definitivo na nosa historia, aínda que despois de instalados os romanos, Corominas cre que o céltico se mantivo vigoroso ata os tempos do Baixo Imperio. Os romanos entran en contacto con Galicia no ano 136 a. X.C. con D.J. Bruto, razón pola que se lle apelida galaico. Pola costa na que estamos navega no ano 136 a. X.C. o procónsul Publio Craso e, anos máis tarde, Xulio César na viaxe a Pharum Brigantium. No 26 a. X.C. dáse en Galicia a derradeira resistencia do Monte Medulio. É cando baixan os naturais dos castros e os colonos dividen e traballan a terra en réxime de granxas ou “villae” e man de obra nativa. É aí onde comeza o mundo de hoxe, o noso.
En Marín, a praíña de Portocelo -I, portu-cellu- ou peirao descobre ladrillo e tégulas, algunha moeda e cimentos, e en fronte, no mar, ánforas romanas. Co sistema de granxas operouse o cambio de vida e de lingua no N.O. As vías romanas militares máis que nada, incluso as secundarias, chegaron a todas partes. Da “Vía per loca marítima”, nas proximidades de Pontevedra, partía unha desas vías o “veredae”, que chegaba ao Facho de Donón, percorrendo todo O Morrazo e atravesando Marín en toda a súa lonxitude.
Os suevos chegan no ano 309, traendo o desconcerto á antiga orde. Ler o Cronicón de Idacio é ler o relato dun sen fin de enfrontamentos entre os romanos e os suevos. No ano 585 o reino católico suevo cae no poder de Leovixildo e Galicia pasa a ser parte do reino visigodo (Macías, 125 s.s.). Os suevos non cambiaron o marchamo romano, nin practicamente influíron na lingua; tampouco os visigodos. Eran de cultura inferior. Influíron, e moito, na nomenclatura toponímica. Reinhart opina, contra Piel, que o influxo suevo nisto foi moito maior do que se di e que a estes se deben “máis de 400 nomes xermánicos, supoñéndose ata agora que eran de orixe goda”
(Reinhart 295-6). En todo caso, os nomes xermánicos impostos en Galicia dende o século VIII non gardan relación étnica, senón só lingüística, co sangue godo.
Polo ano 715 chegan os árabes a Galicia. O influxo directo aquí debeu de ser moi exiguo. A través destes debeu de chegar o pouquisimo influxo árabe que en Galicia detectamos e, ao revés, o de Galicia en León, Castela e Sur, maior do que se afirma.
É necesario ter en conta a presenza e permanencia de nobres galegos, de guerreiros e trobadores e menestreis, na corte de León, para non achacar todo matiz occidental ao portugués. “Galicia tivo moita importancia: foi núcleo do antigo reino suevo; foi restaurada despois, ás veces, como reino aparte en beneficio dalgún fillo segundo do rei leonés; en Galicia acostumaban educar aos príncipes, como Alfonso V, costume seguido no século XIII; Galicia era, en fin, gran centro relixioso por mor do sepulcro do apóstolo Santiago, o templo do cal atraía á peregrinación española e internacional. Por isto, Galicia influíu moito na linguaxe leonesa durante este período”. É tamén moi significativo, e haberá que dar razón diso, que as historias árabes chamen ao territorio propio, mahometano, “Spania”, mentres que á parte cristiá, sen distinción de reinos, “Galikia”. Incluso algunha vez dise “Imperio de Galicia”.
Outro pobo que temos que ter en conta polo século X e antes: os normandos. Chegaban polo mar en son de asalto e botín, o que afectou profundamente e longo tempo á poboación costeira. A xente, en permanente atalaia, houbo de manterse afastada do mar. O que hoxe é Marín foi, por longo tempo, non máis ca un hangar ou alpendres para unhas lanchas e aparellos. O Marín daquela, o primitivo e evolucionado dunha vila do “Baixo Imperio”, estaba terra dentro, en “Sancro Juliano do Valle Marini”. Unha granxa romana, coma dez máis, de nome “vila” no municipio. Coa seguridade aumenta a poboación; fanse tomadas ou roteas. Nace Marín, o de hoxe. No ano 1112, cando por vez primeira a vemos nomeada, cuns poucos veciños e o seu alfoz e o mar á fronte. Un cabaleiro da corte de dona Urraca, Diego Arias de Deza, recibe da raíña, en pagamento dos bos servizos, o coto de Marín. Morta a súa dona toma o hábito do Císter en 1151, xa ancián, no mosteiro de Oseira, ao que fai cesión do seu coto en Marín. “Con todos sus términos, pertenecientes y derechuras” di o P.Tomás de Peralta, historiador do Mosteiro. Pero “los muchos años del dicho Diego y lo austero de la vida monacal… y su volubilidad, le hicieron cambiar de parecer a los cuatro años e irse a los hospitalarios de Portomarín, que hicieron lo posible por llevarse también el coto, con no corta pleito”.
Marín, con todo, quedou unido na súa sorte ao mosteiro de Oseira por 685 anos, erixido Priorado.
Oseira tiña aquí un prior e un granxeiro, con dependencias e servidume. Baixo a súa protección aséntanse colonos, foméntase a pesca e ábrese o porto ao comercio En 1521 o abade de Oseira ordena a construción do castelo de San Fernando para a defensa e seguridade de Marín. Igualmente, en 1626 díctanse sabias ordenanzas que impulsan a pesca. No século XVIII, Marín é unha potencia pesqueira e as industrias de salgadura, que a mediados deste século implantan os cataláns xunto coas novas artes de pesca, acrecentan a súa importancia. Durante a invasión francesa os marinenses participaron activamente na loita.
No século XIX o porto é coñecido internacionalmente, establécense liñas de navegación por importantes compañías nacionais e estranxeiras e, en 1861, inaugúrase un servizo mensual directo de Marín a Montevideo e Bos Aires. Non obstante, o verdadeiro progreso da vila iníciase cando novas técnicas son introducidas na industria da pesca. Marín, hoxe cidade vizosa, basea a súa economía no porto. O seu é o 3º de Galicia, considerado entre os 4 primeiros da península, está dotado de excelentes servizos. Conta
cunha frota pesqueira de 1ª magnitude na súa modalidade de arrastre con numerosos conxeladores de gran radio de acción. É porto piloto da CEE na pesca de rape. Conta con importantes plantas de conxelado de gran capacidade así como estaleiros de construción de buques de aceiro de grande tonelaxe. O seu porto comercial con calados de ata 14 m. en liña de atracada conta con monumentos de buques mercantes e de cabotaxe e atópase en período de ampliación das súas instalacións.
Publicado
A documentación que recolle esta 1ª división de sección contempla todo o relativo ao persoal funcionario e laboral, a súa disciplina e control, á seguridade social, clases pasivas e asuntos das mutualidades, á selección de persoal e ás relacións laborais e actividade sindical.
Esta documentación é un elemento esencial para coñecer o funcionamento da administración e ten un especial interese para a defensa de dereitos e intereses dos traballadores, xa que deixan constancia dos servizos prestados e da súa relación coa administración ao longo da súa vida profesional.
Esta 1ª división de sección, PERSOAL, está organizada nas seguintes divisións de sección e series documentais:
2.- ADMINISTRACIÓN:
2.4.- PERSOAL:
2.4.1.- ADMINISTRACIÓN DE PERSOAL:
2.4.1.1.- Correspondencia de persoal
2.4.1.2.- Cadros de persoal
2.4.1.3.- Expedientes de persoal municipal
2.4.1.4.- Expedientes de persoal sanitario
2.4.1.5.- Expedientes de persoal contratado
2.4.1.6.- Convenios INEM. Cursos de formación
2.4.1.7.- Nóminas. Retribucións
2.4.1.8.- Expedientes de axuda familiar
2.4.1.9.- Libro de matrícula de persoal
2.4.2.- DISCIPLINA E CONTROL:
2.4.2.1.- Prevención de riscos laborais
2.4.2.2.- Control de horarios
2.4.2.3.- Licenzas, permisos e vacacións
2.4.2.4.- Expedientes disciplinarios
2.4.3.- CLASES PASIVAS/ S.S./ MUTUALIDADES:
2.4.3.1.- Documentación da MUNPAL
2.4.3.2.- Documentación da Seguridade Social
2.4.3.3.- Asistencia sanitaria e farmacéutica
2.4.3.4.- Expedientes persoais de pasivos
2.4.3.5.- Expedientes de pensións
2.4.3.6.- Nóminas de pasivos
2.4.4.- SELECCIÓN DE PERSOAL:
2.4.4.1.- Expedientes de oposicións e concursos
2.4.4.2.- Solicitudes de emprego
2.4.5.- REPRESENTACIÓN DO PERSOAL:
2.4.5.1.- Representación do persoal
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Na marxe esquerda da ría de Pontevedra, recostada sobre o mar, érguese a vila de Marín, importante porto comercial, militar e pesqueiro do Atlántico. O terreo sobre o que se asenta é suavemente accidentado, presentando pequenas elevacións presididas polos cumes das serras de Marín e O Morrazo. Dista de Pontevedra -capital da provincia- 7 km., atopándose perfectamente comunicada ca mesma mediante un servizo regular de autobús.
Pobos remotos deixaron en Marín pegadas do seu paso; dolmens, petróglifos e castros. Concretamente na praia de Mogor atópase o famoso labirinto que leva o seu nome, considerado como “máximo problema da prehistoria española”. Di a mitoloxía grega que o cidadán Egeo deixou partir ao seu fillo Teseo con rumbo á illa de Creta co fin de dar morte ao minotauro, para así liberar ao seu pobo de pagar o afrentoso tributo anual (sete doncelas e outros tantos mancebos que eran levados ao labirinto para servir de
alimento ao Minotauro).
Ao embarcarse nesta arriscada empresa, Egeo dá ao seu fillo dúas velas, unha branca e outra negra, para que ao seu regreso izase a branca se volvía vitorioso e a negra se fracasara ou morrera. Chegado a Creta, o intrépido Teseo namórase da princesa Ariadna, filla do rei Minos, e esta entrégalle un Fío que lle permitirá andar sen perderse polo labirinto. Deste xeito, Teseo logra chegar ata o Minotauro e darlle morte, salvando así a toda a súa xente e volvendo vitorioso a Grecia en compaña da súa amada Ariadna.
Mais, no camiño de regreso, esquece izar a vela branca que debía anunciar ao vello Egeo a boa nova. E o pobre ancián, que esperaba ansioso día tras día a volta do seu fillo dende o alto dun promontorio da costa, ao distinguir a nave coa súa vela negra ao vento, crendo ao seu fillo morto, lamenta a súa sorte adversa e bótase ao mar. É moi notoria a franxa toponímica afín que parece darse e que chega dende os Alpes, por entre Francia e Italia, e norte de España. Quizais sexa esa inmigración ambro-liriolígur –os “Sefes”?- anteriores aos celtas. Os “Sefes” serían xa autores da celtización de Galicia.
Como queira que sexa, os celtas tiñan a hexemonía no N.O. , ata a chegada dos romanos. A razón de non sobrevivir un maior acervo de palabras celtas dábase sen dúbida á superior cultura romana.
A palabra desaparece coa cousa a servizo da cal está. É un dobrar definitivo na nosa historia, aínda que despois de instalados os romanos, Corominas cre que o céltico se mantivo vigoroso ata os tempos do Baixo Imperio. Os romanos entran en contacto con Galicia no ano 136 a. X.C. con D.J. Bruto, razón pola que se lle apelida galaico. Pola costa na que estamos navega no ano 136 a. X.C. o procónsul Publio Craso e, anos máis tarde, Xulio César na viaxe a Pharum Brigantium. No 26 a. X.C. dáse en Galicia a derradeira resistencia do Monte Medulio. É cando baixan os naturais dos castros e os colonos dividen e traballan a terra en réxime de granxas ou “villae” e man de obra nativa. É aí onde comeza o mundo de hoxe, o noso.
En Marín, a praíña de Portocelo -I, portu-cellu- ou peirao descobre ladrillo e tégulas, algunha moeda e cimentos, e en fronte, no mar, ánforas romanas. Co sistema de granxas operouse o cambio de vida e de lingua no N.O. As vías romanas militares máis que nada, incluso as secundarias, chegaron a todas partes. Da “Vía per loca marítima”, nas proximidades de Pontevedra, partía unha desas vías o “veredae”, que chegaba ao Facho de Donón, percorrendo todo O Morrazo e atravesando Marín en toda a súa lonxitude.
Os suevos chegan no ano 309, traendo o desconcerto á antiga orde. Ler o Cronicón de Idacio é ler o relato dun sen fin de enfrontamentos entre os romanos e os suevos. No ano 585 o reino católico suevo cae no poder de Leovixildo e Galicia pasa a ser parte do reino visigodo (Macías, 125 s.s.). Os suevos non cambiaron o marchamo romano, nin practicamente influíron na lingua; tampouco os visigodos. Eran de cultura inferior. Influíron, e moito, na nomenclatura toponímica. Reinhart opina, contra Piel, que o influxo suevo nisto foi moito maior do que se di e que a estes se deben “máis de 400 nomes xermánicos, supoñéndose ata agora que eran de orixe goda”
(Reinhart 295-6). En todo caso, os nomes xermánicos impostos en Galicia dende o século VIII non gardan relación étnica, senón só lingüística, co sangue godo.
Polo ano 715 chegan os árabes a Galicia. O influxo directo aquí debeu de ser moi exiguo. A través destes debeu de chegar o pouquisimo influxo árabe que en Galicia detectamos e, ao revés, o de Galicia en León, Castela e Sur, maior do que se afirma.
É necesario ter en conta a presenza e permanencia de nobres galegos, de guerreiros e trobadores e menestreis, na corte de León, para non achacar todo matiz occidental ao portugués. “Galicia tivo moita importancia: foi núcleo do antigo reino suevo; foi restaurada despois, ás veces, como reino aparte en beneficio dalgún fillo segundo do rei leonés; en Galicia acostumaban educar aos príncipes, como Alfonso V, costume seguido no século XIII; Galicia era, en fin, gran centro relixioso por mor do sepulcro do apóstolo Santiago, o templo do cal atraía á peregrinación española e internacional. Por isto, Galicia influíu moito na linguaxe leonesa durante este período”. É tamén moi significativo, e haberá que dar razón diso, que as historias árabes chamen ao territorio propio, mahometano, “Spania”, mentres que á parte cristiá, sen distinción de reinos, “Galikia”. Incluso algunha vez dise “Imperio de Galicia”.
Outro pobo que temos que ter en conta polo século X e antes: os normandos. Chegaban polo mar en son de asalto e botín, o que afectou profundamente e longo tempo á poboación costeira. A xente, en permanente atalaia, houbo de manterse afastada do mar. O que hoxe é Marín foi, por longo tempo, non máis ca un hangar ou alpendres para unhas lanchas e aparellos. O Marín daquela, o primitivo e evolucionado dunha vila do “Baixo Imperio”, estaba terra dentro, en “Sancro Juliano do Valle Marini”. Unha granxa romana, coma dez máis, de nome “vila” no municipio. Coa seguridade aumenta a poboación; fanse tomadas ou roteas. Nace Marín, o de hoxe. No ano 1112, cando por vez primeira a vemos nomeada, cuns poucos veciños e o seu alfoz e o mar á fronte. Un cabaleiro da corte de dona Urraca, Diego Arias de Deza, recibe da raíña, en pagamento dos bos servizos, o coto de Marín. Morta a súa dona toma o hábito do Císter en 1151, xa ancián, no mosteiro de Oseira, ao que fai cesión do seu coto en Marín. “Con todos sus términos, pertenecientes y derechuras” di o P.Tomás de Peralta, historiador do Mosteiro. Pero “los muchos años del dicho Diego y lo austero de la vida monacal… y su volubilidad, le hicieron cambiar de parecer a los cuatro años e irse a los hospitalarios de Portomarín, que hicieron lo posible por llevarse también el coto, con no corta pleito”.
Marín, con todo, quedou unido na súa sorte ao mosteiro de Oseira por 685 anos, erixido Priorado.
Oseira tiña aquí un prior e un granxeiro, con dependencias e servidume. Baixo a súa protección aséntanse colonos, foméntase a pesca e ábrese o porto ao comercio En 1521 o abade de Oseira ordena a construción do castelo de San Fernando para a defensa e seguridade de Marín. Igualmente, en 1626 díctanse sabias ordenanzas que impulsan a pesca. No século XVIII, Marín é unha potencia pesqueira e as industrias de salgadura, que a mediados deste século implantan os cataláns xunto coas novas artes de pesca, acrecentan a súa importancia. Durante a invasión francesa os marinenses participaron activamente na loita.
No século XIX o porto é coñecido internacionalmente, establécense liñas de navegación por importantes compañías nacionais e estranxeiras e, en 1861, inaugúrase un servizo mensual directo de Marín a Montevideo e Bos Aires. Non obstante, o verdadeiro progreso da vila iníciase cando novas técnicas son introducidas na industria da pesca. Marín, hoxe cidade vizosa, basea a súa economía no porto. O seu é o 3º de Galicia, considerado entre os 4 primeiros da península, está dotado de excelentes servizos. Conta
cunha frota pesqueira de 1ª magnitude na súa modalidade de arrastre con numerosos conxeladores de gran radio de acción. É porto piloto da CEE na pesca de rape. Conta con importantes plantas de conxelado de gran capacidade así como estaleiros de construción de buques de aceiro de grande tonelaxe. O seu porto comercial con calados de ata 14 m. en liña de atracada conta con monumentos de buques mercantes e de cabotaxe e atópase en período de ampliación das súas instalacións.
Publicado
No Antigo Réxime as formas de provisión dos postos de traballo na función pública variaron ao longo dos séculos desde a venda ao sorteo, o arrendamento, as herdanzas, as eleccións, designacións, concursos, até finais do século XIX no que se racionalizan en forma de oposicións, concursos, concurso-oposición e libres designacións.
2.4.1.1.- Correspondencia de persoal
Correspondencia xeral recibida ou emitida no Servizo de Persoal na súa relación cos traballadores, con outros servizos ou con outras administracións, organismos e institucións
2.4.1.2.- Cadros de persoal
Relación de postos de traballo que o concello reserva ao persoal funcionario, laboral ou eventual. Inclúe os expedientes da oferta pública de emprego, que se tramita para dar publicidade ás prazas que están vacantes, tanto laborais como funcionarios, no cadro de persoal do concello.
2.4.1.3.- Expedientes de persoal municipal
Reflicte as incidencias da vida laboral do funcionario durante o tempo de prestación dos seus servizos ao concello. En teoría debería ou podería conter os datos relativos a súa situación persoal e familiar, formación e experiencia profesional, premios, felicitacións e sancións; adscrición a determinado posto de traballo, excedencias, xubilacións e antigüidade; permisos, licenzas retribuídas, sentenzas, réxime asistencial, cotizacións á seguridade social, á MUNPAL e calquera incidencia ocorrida no decurso do desenvolvemento da súa relación laboral coa administración.
2.4.1.4.- Expedientes de persoal sanitario
Documentación relacionada co persoal sanitario (médicos, veterinarios, farmacéuticos, matronas...) que presta os seus servizos no termo municipal. Normalmente son comunicacións da administración central ou autonómica relacionadas cos seus nomeamentos, cesamentos ou asuntos relevantes, así como as aquela que deriva da súa vida laboral: vacantes, vacacións, permisos…etc
2.4.1.5.- Expedientes de persoal contratado
Testemuños da relación laboral dos distintos traballadores que non detenten a condición de funcionarios e está suxeitos a lexislación laboral. Estes se plasman en contratos de diversas modalidades e con diversas temporalidade, así como nas múltiples incidencias derivadas desta relación laboral.
2.4.1.6.- Convenios INEM. Cursos de formación
Serie que recolle o proceso específico de contratación de persoal laboral mediante convenios subscritos co Instituto Nacional de Emprego e, en datas posteriores, co Servizo Galego de Emprego ou nos distintos plans para contratación convocados pola administración central e autonómica, destinados a determinados colectivos, grupos de idade ou persoal en paro.
Así mesmo inclúe os cursos de formación para persoal en paro, que recolle a documentación relacionada co desenvolvemento dos mesmos. Entre eles destacan as escolas obradoiro ou escolas taller, incluíndo a documentación económica, pedagóxica e o control dos alumnos.
2.4.1.7.- Nóminas. Retribucións
Documentos relacionados coas retribucións diversas recibidas polos traballadores, especialmente as nóminas, complementos diversos, pagas extras, gratificacións, horas extraordinarias e outros.
2.4.1.8.- Expedientes de axuda familiar
Documentación relacionada co concepto retributivo do persoal municipal de axuda familiar de conformidade coa situación de cada un. Tramitada co obxecto de facilitar as condicións familiares dos traballadores locais.
2.4.1.9.- Libro de matrícula de persoal
A lexislación obriga aos empregadores de traballadores a levar en orde e ao día un Libro de Matrícula no que serán inscritos todos os seus traballadores no momento en que inicien a prestación de servizos. Cando exista máis dun centro de traballo levaranse tantos Libros de Matrícula como centros haxa. As inscricións dos traballadores no Libro de Matrícula deberán efectuarse na forma e cos requisitos que se determinan nas instrucións que se insiran no modelo oficial de dito Libro. En todo caso, deberá constar o número da Seguridade Social, deberán asinalo no momento que inicien a prestación de servizos e cando se produza un cambio na súa categoría profesional. As baixas de traballadores anotaranse no lugar que corresponda cronoloxicamente, ademais de indicarse a data da baixa na inscrición inicial de alta o do cambio de categoría profesional. Os libros de matrícula usan modelo oficial e se habilitarán nas Inspeccións Provinciais de Traballo e Seguridade Social.
Esta 2ª División de Sección está composta por nove series documentais, a saber:
2.- ADMINISTRACIÓN:
2.4.- PERSOAL:
2.4.1.- ADMINISTRACIÓN DE PERSOAL:
2.4.1.1.- Correspondencia de persoal
2.4.1.2.- Cadros de persoal
2.4.1.3.- Expedientes de persoal municipal
2.4.1.4.- Expedientes de persoal sanitario
2.4.1.5.- Expedientes de persoal contratado
2.4.1.6.- Convenios INEM. Cursos de formación
2.4.1.7.- Nóminas. Retribucións
2.4.1.8.- Expedientes de axuda familiar
2.4.1.9.- Libro de matrícula de persoal
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Correspondencia xeral recibida ou emitida no Servizo de Persoal na súa relación cos traballadores, con outros servizos ou con outras administracións, organismos e institucións
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Relación de postos de traballo que o concello reserva ao persoal funcionario, laboral ou eventual. Inclúe os expedientes da oferta pública de emprego, que se tramita para dar publicidade ás prazas que están vacantes, tanto laborais como funcionarios, no cadro de persoal do concello
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Libro auxiliar de persoal (1956)
Publicado
Reflicte as incidencias da vida laboral do funcionario durante o tempo de prestación dos seus servizos ao concello. En teoría debería ou podería conter os datos relativos a súa situación persoal e familiar, formación e experiencia profesional, premios, felicitacións e sancións; adscrición a determinado posto de traballo, excedencias, xubilacións e antigüidade; permisos, licenzas retribuídas, sentenzas, réxime asistencial, cotizacións á seguridade social, á MUNPAL e calquera incidencia ocorrida no decurso do desenvolvemento da súa relación laboral coa administración.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Documentación relacionada co persoal sanitario (médicos, veterinarios, farmacéuticos, parteiras...) que presta os seus servizos no termo municipal. Normalmente son comunicacións da administración central ou autonómica relacionadas cos seus nomeamentos, cesamentos ou asuntos relevantes, así como aquela documentación que deriva da súa vida laboral: vacantes, vacacións, permisos etc.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Testemuños da relación laboral dos distintos traballadores que non detenten a condición de funcionarios e está suxeitos a lexislación laboral. Estes plásmanse en contratos de diversas modalidades e con diversas temporalidade, así como nas múltiples incidencias derivadas desta relación laboral.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Serie específica que recolle o proceso específico de contratación de persoal laboral, mediante convenios subscritos co Instituto Nacional de Emprego, e en datas posteriores, co Servizo Galego de Emprego ou nos distintos plans para contratación convocados pola administración central e autonómica, destinados a determinados colectivos, grupos de idade ou persoal en paro.
Así mesmo inclúe os cursos de formación para persoal en paro, que recolle a documentación relacionada co desenvolvemento dos mesmos. Entre eles destacan as escolas obradoiro ou escolas taller, incluíndo a documentación económica, pedagóxica e o control dos alumnos.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Documentos relacionados coas retribucións diversas recibidas polos traballadores, especialmente as nóminas, complementos diversos, pagas extras, gratificacións, horas extraordinarias e outros.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Documentación relacionada co concepto retributivo do persoal municipal de axuda familiar, de conformidade coa situación de cada un. Tramitada co obxecto de facilitar as condicións familiares dos traballadores locais.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Libro de actas da Comisión de Axuda familiar ( Xaneiro - decembro 1982)
Publicado
A lexislación obriga aos empregadores de traballadores a levar en orden e ao día un Libro de Matrícula no que serán inscritos tódolos seus traballadores no momento en que inicien a prestación de servizos. Cando exista máis dun centro de traballo levaranse tantos Libros de Matrícula como centros haxa. As inscricións dos traballadores no Libro de Matrícula deberán efectuarse na forma e cos requisitos que se determinan nas instrucións que se inserten no modelo oficial de dito Libro. En todo caso, deberá constar o número da Seguridade Social, deberán asinalo no momento que inicien a prestación de servizos e cando se produza un cambio na súa categoría profesional. As baixas de traballadores anotaranse no lugar que corresponda cronoloxicamente, ademais de indicarse a data da baixa na inscrición inicial de alta o do cambio de categoría profesional. Os libros de matrícula usan modelo oficial e habilitaranse nas Inspeccións Provinciais de Traballo e Seguridade Social.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Esta 2ª división de sección, DISCIPLINA E CONTROL, está composta polas seguintes series documentais:
2.4.2.1.- Prevención de riscos laborais
Coa Lei 31/1995 de prevención de riscos laborais xorden os servizos ou estudos de empresas para formar e informar aos traballadores sobre a prevención de riscos laborais e sobre os riscos específicos e medidas preventivas de seus postos de traballo.
2.4.2.2.- Control de horarios
Documentos para o efectivo control da cumprimento do horario dos funcionarios: fichaxes, sinaturas…
2.4.2.3.- Licenzas, permisos e vacacións
Solicitudes e expedientes tramitados en relación coas diversas modalidades de licenzas e permisos cos que conta o persoal municipal e coa súa oportuna xustificación, así como co control cadro de vacacións e o disfrute das mesmas polos traballadores.
2.4.2.4.- Expedientes disciplinarios
Expediente que se tramita para sancionar a falta cometida por un traballador coa finalidade de resolver e sancionar no seu caso as posibles deficiencias nas actuacións e feitos cometidos. Contén documentos referidos ao seu inicio, notificacións, testemuñas e probas, alegacións e resolución emitida polo órgano establecido.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Coa Lei 31/1995 de prevención de riscos laborais xorden os servizos ou estudos de empresas para formar e informar aos traballadores sobre a prevención de riscos laborais e sobre os riscos específicos e medidas preventivas de seus postos de traballo.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Documentos para o efectivo control da cumprimento do horario dos funcionarios: fichaxes, sinaturas…
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Solicitudes e expedientes tramitados en relación coas diversas modalidades de licenzas e permisos cos que conta o persoal municipal e coa súa oportuna xustificación, así como co control cadro de vacacións e o disfrute das mesmas polos traballadores.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expediente que se tramita para sancionar a falta cometida por un traballador coa finalidade de resolver e sancionar no seu caso as posibles deficiencias nas actuacións e feitos cometidos. Contén documentos referidos ao seu inicio, notificacións, testemuñas e probas, alegacións e resolución emitida polo órgano establecido.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Na marxe esquerda da ría de Pontevedra, recostada sobre o mar, érguese a vila de Marín, importante porto comercial, militar e pesqueiro do Atlántico. O terreo sobre o que se asenta é suavemente accidentado, presentando pequenas elevacións presididas polos cumes das serras de Marín e O Morrazo. Dista de Pontevedra -capital da provincia- 7 km., atopándose perfectamente comunicada ca mesma mediante un servizo regular de autobús.
Pobos remotos deixaron en Marín pegadas do seu paso; dolmens, petróglifos e castros. Concretamente na praia de Mogor atópase o famoso labirinto que leva o seu nome, considerado como “máximo problema da prehistoria española”. Di a mitoloxía grega que o cidadán Egeo deixou partir ao seu fillo Teseo con rumbo á illa de Creta co fin de dar morte ao minotauro, para así liberar ao seu pobo de pagar o afrentoso tributo anual (sete doncelas e outros tantos mancebos que eran levados ao labirinto para servir de
alimento ao Minotauro).
Ao embarcarse nesta arriscada empresa, Egeo dá ao seu fillo dúas velas, unha branca e outra negra, para que ao seu regreso izase a branca se volvía vitorioso e a negra se fracasara ou morrera. Chegado a Creta, o intrépido Teseo namórase da princesa Ariadna, filla do rei Minos, e esta entrégalle un Fío que lle permitirá andar sen perderse polo labirinto. Deste xeito, Teseo logra chegar ata o Minotauro e darlle morte, salvando así a toda a súa xente e volvendo vitorioso a Grecia en compaña da súa amada Ariadna.
Mais, no camiño de regreso, esquece izar a vela branca que debía anunciar ao vello Egeo a boa nova. E o pobre ancián, que esperaba ansioso día tras día a volta do seu fillo dende o alto dun promontorio da costa, ao distinguir a nave coa súa vela negra ao vento, crendo ao seu fillo morto, lamenta a súa sorte adversa e bótase ao mar. É moi notoria a franxa toponímica afín que parece darse e que chega dende os Alpes, por entre Francia e Italia, e norte de España. Quizais sexa esa inmigración ambro-liriolígur –os “Sefes”?- anteriores aos celtas. Os “Sefes” serían xa autores da celtización de Galicia.
Como queira que sexa, os celtas tiñan a hexemonía no N.O. , ata a chegada dos romanos. A razón de non sobrevivir un maior acervo de palabras celtas dábase sen dúbida á superior cultura romana.
A palabra desaparece coa cousa a servizo da cal está. É un dobrar definitivo na nosa historia, aínda que despois de instalados os romanos, Corominas cre que o céltico se mantivo vigoroso ata os tempos do Baixo Imperio. Os romanos entran en contacto con Galicia no ano 136 a. X.C. con D.J. Bruto, razón pola que se lle apelida galaico. Pola costa na que estamos navega no ano 136 a. X.C. o procónsul Publio Craso e, anos máis tarde, Xulio César na viaxe a Pharum Brigantium. No 26 a. X.C. dáse en Galicia a derradeira resistencia do Monte Medulio. É cando baixan os naturais dos castros e os colonos dividen e traballan a terra en réxime de granxas ou “villae” e man de obra nativa. É aí onde comeza o mundo de hoxe, o noso.
En Marín, a praíña de Portocelo -I, portu-cellu- ou peirao descobre ladrillo e tégulas, algunha moeda e cimentos, e en fronte, no mar, ánforas romanas. Co sistema de granxas operouse o cambio de vida e de lingua no N.O. As vías romanas militares máis que nada, incluso as secundarias, chegaron a todas partes. Da “Vía per loca marítima”, nas proximidades de Pontevedra, partía unha desas vías o “veredae”, que chegaba ao Facho de Donón, percorrendo todo O Morrazo e atravesando Marín en toda a súa lonxitude.
Os suevos chegan no ano 309, traendo o desconcerto á antiga orde. Ler o Cronicón de Idacio é ler o relato dun sen fin de enfrontamentos entre os romanos e os suevos. No ano 585 o reino católico suevo cae no poder de Leovixildo e Galicia pasa a ser parte do reino visigodo (Macías, 125 s.s.). Os suevos non cambiaron o marchamo romano, nin practicamente influíron na lingua; tampouco os visigodos. Eran de cultura inferior. Influíron, e moito, na nomenclatura toponímica. Reinhart opina, contra Piel, que o influxo suevo nisto foi moito maior do que se di e que a estes se deben “máis de 400 nomes xermánicos, supoñéndose ata agora que eran de orixe goda”
(Reinhart 295-6). En todo caso, os nomes xermánicos impostos en Galicia dende o século VIII non gardan relación étnica, senón só lingüística, co sangue godo.
Polo ano 715 chegan os árabes a Galicia. O influxo directo aquí debeu de ser moi exiguo. A través destes debeu de chegar o pouquisimo influxo árabe que en Galicia detectamos e, ao revés, o de Galicia en León, Castela e Sur, maior do que se afirma.
É necesario ter en conta a presenza e permanencia de nobres galegos, de guerreiros e trobadores e menestreis, na corte de León, para non achacar todo matiz occidental ao portugués. “Galicia tivo moita importancia: foi núcleo do antigo reino suevo; foi restaurada despois, ás veces, como reino aparte en beneficio dalgún fillo segundo do rei leonés; en Galicia acostumaban educar aos príncipes, como Alfonso V, costume seguido no século XIII; Galicia era, en fin, gran centro relixioso por mor do sepulcro do apóstolo Santiago, o templo do cal atraía á peregrinación española e internacional. Por isto, Galicia influíu moito na linguaxe leonesa durante este período”. É tamén moi significativo, e haberá que dar razón diso, que as historias árabes chamen ao territorio propio, mahometano, “Spania”, mentres que á parte cristiá, sen distinción de reinos, “Galikia”. Incluso algunha vez dise “Imperio de Galicia”.
Outro pobo que temos que ter en conta polo século X e antes: os normandos. Chegaban polo mar en son de asalto e botín, o que afectou profundamente e longo tempo á poboación costeira. A xente, en permanente atalaia, houbo de manterse afastada do mar. O que hoxe é Marín foi, por longo tempo, non máis ca un hangar ou alpendres para unhas lanchas e aparellos. O Marín daquela, o primitivo e evolucionado dunha vila do “Baixo Imperio”, estaba terra dentro, en “Sancro Juliano do Valle Marini”. Unha granxa romana, coma dez máis, de nome “vila” no municipio. Coa seguridade aumenta a poboación; fanse tomadas ou roteas. Nace Marín, o de hoxe. No ano 1112, cando por vez primeira a vemos nomeada, cuns poucos veciños e o seu alfoz e o mar á fronte. Un cabaleiro da corte de dona Urraca, Diego Arias de Deza, recibe da raíña, en pagamento dos bos servizos, o coto de Marín. Morta a súa dona toma o hábito do Císter en 1151, xa ancián, no mosteiro de Oseira, ao que fai cesión do seu coto en Marín. “Con todos sus términos, pertenecientes y derechuras” di o P.Tomás de Peralta, historiador do Mosteiro. Pero “los muchos años del dicho Diego y lo austero de la vida monacal… y su volubilidad, le hicieron cambiar de parecer a los cuatro años e irse a los hospitalarios de Portomarín, que hicieron lo posible por llevarse también el coto, con no corta pleito”.
Marín, con todo, quedou unido na súa sorte ao mosteiro de Oseira por 685 anos, erixido Priorado.
Oseira tiña aquí un prior e un granxeiro, con dependencias e servidume. Baixo a súa protección aséntanse colonos, foméntase a pesca e ábrese o porto ao comercio En 1521 o abade de Oseira ordena a construción do castelo de San Fernando para a defensa e seguridade de Marín. Igualmente, en 1626 díctanse sabias ordenanzas que impulsan a pesca. No século XVIII, Marín é unha potencia pesqueira e as industrias de salgadura, que a mediados deste século implantan os cataláns xunto coas novas artes de pesca, acrecentan a súa importancia. Durante a invasión francesa os marinenses participaron activamente na loita.
No século XIX o porto é coñecido internacionalmente, establécense liñas de navegación por importantes compañías nacionais e estranxeiras e, en 1861, inaugúrase un servizo mensual directo de Marín a Montevideo e Bos Aires. Non obstante, o verdadeiro progreso da vila iníciase cando novas técnicas son introducidas na industria da pesca. Marín, hoxe cidade vizosa, basea a súa economía no porto. O seu é o 3º de Galicia, considerado entre os 4 primeiros da península, está dotado de excelentes servizos. Conta
cunha frota pesqueira de 1ª magnitude na súa modalidade de arrastre con numerosos conxeladores de gran radio de acción. É porto piloto da CEE na pesca de rape. Conta con importantes plantas de conxelado de gran capacidade así como estaleiros de construción de buques de aceiro de grande tonelaxe. O seu porto comercial con calados de ata 14 m. en liña de atracada conta con monumentos de buques mercantes e de cabotaxe e atópase en período de ampliación das súas instalacións.
Publicado
Os expedientes desta división de sección derivan co carácter mutualista dos concellos respecto do seu persoal, para o cal teñen previsto un réxime de asistencia e cobertura socio-sanitaria, ben propio ou ben en colaboración con outras administracións. Neste ámbito ademais da axuda familiar e da concesión de bolsa, podemos atopar documentación relacionada coa Mutualidade nacional de previsión da Administración Local, coa Seguridade Social.
2.4.3.1.- Documentación da MUNPAL
A Mutualidade Nacional de Previsión da Administración Local foi creada pola Lei 11/1960, de 12 de maio de 1960, e suprimiuse polo Real Decreto en 1993. Nese período xestiona os dereitos pasivos dos traballadores locais, as súas xubilacións e pensións e o outros dereitos adquiridos polos traballadores na súa vida laboral.
2.4.3.2.- Documentación da Seguridade Social
O sistema de Seguridade Social configúrase a partir da Lei de Bases de 1963. Ten antecedentes dende 1900 coa Lei Dato, no ano 1908 creouse o Instituto Nacional de Previsión. Afecta ao persoal laboral e dende a supresión da MUNPAL e diversa medida a totalidade do persoal municipal, pasando a xestionar a asistencia sanitaria e as xubilacións e pensións.
2.4.3.3.- Asistencia sanitaria e farmacéutica
Receitas farmacéuticas e documentación relacionada coa asistencia sanitaria ao persoal municipal e as axudas derivadas dese concepto.
2.4.3.4.- Expedientes persoais de pasivos
Expedientes coa documentación relacionada con cada un dos traballadores que pasaron a condición de pasivos, logo do remate da súa vida laboral.
2.4.3.5.- Expedientes de pensións
Expedientes relacionados coa tramitación das pensións de xubilación do persoal municipal e dos seus familiares beneficarios, no caso das pensións de viudedade, orfandade etc.
2.4.3.6.- Nóminas de pasivos
Documentos relacionados cos pagamentos a persoal pasivo dos concellos, que serven de testemuña de abono de pensións e gratificacións recibidas
Está 2ª división de sección, CLASES PASIVAS/ S.S./ MUTUALIDADES, está composta polas seguintes series documentais:
2.- ADMINISTRACIÓN:
2.4.- PERSOAL:
2.4.3.- CLASES PASIVAS/ S.S./ MUTUALIDADES:
2.4.3.1.- Documentación da MUNPAL
2.4.3.2.- Documentación da Seguridade Social
2.4.3.3.- Asistencia sanitaria e farmacéutica
2.4.3.4.- Expedientes persoais de pasivos
2.4.3.5.- Expedientes de pensións
2.4.3.6.- Nóminas de pasivos
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
A Mutualidade Nacional de Previsión da Administración Local foi creada pola Lei 11/1960, de 12 de maio de 1960, e suprimiuse polo Real Decreto en 1993. Nese período xestiona os dereitos pasivos dos traballadores locais, as súas xubilacións e pensións e o outros dereitos adquiridos polos traballadores na súa vida laboral.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
O sistema de Seguridade Social configúrase a partir da Lei de Bases de 1963. Ten antecedentes dende 1900 coa Lei Dato, no ano 1908 creouse o Instituto Nacional de Previsión. Afecta ao persoal laboral e dende a supresión da MUNPAL e diversa medida a totalidade do persoal municipal, pasando a xestionar a asistencia sanitaria e as xubilacións e pensións.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Documentación da Seguridade Social:
> Libro de actas da delegación local de traballo (1925-1928)
Publicado
Receitas farmacéuticas e documentación relacionada coa asistencia sanitaria ao persoal municipal e as axudas derivadas dese concepto.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Libro rexistro de accidentes de traballo ( Setembro 1941 - Decembro 1944)
Publicado
Expedientes coa documentación relacionada con cada un dos traballadores que pasaron a condición de pasivos, logo do remate da súa vida laboral.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expedientes relacionados coa tramitación das pensións de xubilación do persoal municipal e dos seus familiares beneficarios, no caso das pensións de viudedade, orfandade etc.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Documentos relacionados cos pagamentos a persoal pasivo dos concellos, que serven de testemuña de abono de pensións e gratificacións recibidas
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Esta 2ª división de sección, SELECCIÓN DE PERSOAL, está conformada polas seguintes series documentais:
2.4.4.1.- Expedientes de oposicións e concursos
Expediente tramitado para a provisión de prazas de persoal mediante probas de selección nas súas modalidades de oposición, libre ou restrinxida, concurso-oposición ou simplemente concurso. Recollen habitualmente todo o proceso que vai dende a convocatoria, solicitudes, proceso de selección a proposta de nomeamento do persoal seleccionado.
2.4.4.2.- Solicitudes de emprego
Instancia dirixida ao Alcalde na que se lle solicita un posto de traballo nas moitas dependencias ou actividades desenvoltas polos concellos
Esta 2ª división de sección, SELECCIÓN DE PERSOAL, está organizada nas seguintes series documentais:
2.- ADMINISTRACIÓN:
2.4.- PERSOAL:
2.4.4.- SELECCIÓN DE PERSOAL:
2.4.4.1.- Expedientes de oposicións e concursos
2.4.4.2.- Solicitudes de emprego
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expediente tramitado para a provisión de prazas de persoal mediante probas de selección nas súas modalidades de oposición, libre ou restrinxida, concurso-oposición ou simplemente concurso. Recollen habitualmente todo o proceso que vai dende a convocatoria, solicitudes, proceso de selección a proposta de nomeamento do persoal seleccionado.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Instancia dirixida ao Alcalde na que se lle solicita un posto de traballo nas moitas dependencias ou actividades desenvoltas polos concellos
Instancia dirixida ao Alcalde na que se lle solicita un posto de traballo nas moitas dependencias ou actividades desenvoltas polos concellos
Publicado
Esta 2ª división de sección, REPRESENTACIÓN DO PERSOAL, está composta por unha única serie documental:
2.4.5.1.- Representación do persoal
Recolle un amplo espectro documental relacionado coa actividade sindical de reivindicación, negociación e solución de moitos asuntos relacionados coa defensa dos dereitos do persoal funcionario e laboral dos concellos; entre eles destaca a documentación relacionada coa negociación dos convenios colectivos, coas folgas de traballadores e coas eleccións sindicais e a formación dos diferentes órganos de representación sindical (Xunta de persoal, Comisión Paritaria, Comité de Empresa...).
Os convenios colectivos supoñen un pacto ou acordo resultante da negociación desenvolta polos representantes dos traballadores e a corporación, libremente adoptado por eles en virtude da súa autonomía colectiva e supoñen na práctica un texto que recolle dito pacto ou acordo, especificando polo miúdo os dereitos e deberes dos traballadores afectados, complementando á lexislación estatal ou autonómica.
Esta 2ª división de sección, REPRESENTACIÓN DO PERSOAL, está organizada por unha única serie documental:
2.- ADMINISTRACIÓN:
2.4.- PERSOAL:
2.4.5.- REPRESENTACIÓN DO PERSOAL:
2.4.5.1.- Representación do persoal
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
A documentación que recolle esta 1ª división de sección contén expedientes de procedementos civís, contencioso-administrativo, económico-administrativos, laborais e penais, os expedientes de recursos administrativos, os ditames e informes e as sentenzas.
Os administrados teñen como primeira vía de reclamación na defensa dos seus dereitos o recurso ante o propio órgano do concello cando unha decisión do mesmo sexa considerada lesiva ou inxusta. Estes recursos e reclamacións, cos oportunos informes de letrados e técnicos municipais, resolven estas reclamación de carácter patrimonial, urbanístico ou facendístico. Noutras ocasión son o primeiro paso para o inicio dunha subseguinte vía xudicial ante o órgano oportuno por parte do interesado ou mesmo da propia administración local.
Dentro dos expedientes xurídicos podemos atopar distintos tipos de procedementos, con simples informes ou ditames, redactados polo propia administración
O recurso contencioso-administrativo é unha acción dos administrados, membros da corporación ou outras administracións públicas, ante a Xurisdición contencioso-administrativa, contra os actos e acordos das Entidades Locais que poñan fin á vía administrativa ou fagan imposible ou suspendan a súa continuación, previa interposición do recurso de reposición nos casos que proceda.
A reclamación económico-administrativa, é efectuada polos administrados ante o Tribunal económico-administrativo provincial, fronte a determinadas resolucións de natureza tributaria, orzamentaria ou de normativa fiscal emanadas do Concello, en defensa dos seus intereses.
Esta 1ª división de sección, SERVIZOS XURÍDICOS, está organizada nunha soa serie documental:
2.- ADMINISTRACIÓN:
2.5.- SERVIZOS XURÍDICOS:
2.5.1.- Expedientes xurídicos
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
A documentación que recolle esta 1ª división de sección contempla todo o relativo aos procesos de contratación, nas súas modalidades diferenciadas, de acordo coa lexislación vixente en cada momento.
2.6.1.- Expedientes de contratación
Expediente que se tramita para convir a forma de subministración de material, de execución de obras ou de prestación de servizos, que adoptan a fórmula da contratación directa, reservada a aquelas contratación que se poden acometer, dependendo da lexislación a aplicar en cada momento, sen procedementos especiais de publicidade ou libre concorrencia, habitualmente de menor contía e procedemento máis simplificado.
2.6.2.- Expedientes de concursos, poxas e concurso-poxa
Expedientes que recolle as fórmulas de contratación reguladas, habituais nos procesos de contratación de maior contido ou valor económico. Os expedientes teñen as bases dos proceso, a presentación de oferta, a valoración das mesmas e a adxudicación da obra ou servizo a contratar.
2.6.3.- Libro rexistro de plicas
Libro no que se rexistran os sobres pechados e selados que conteñen as ofertas para as poxas ou concursos dos contratos municipais
2.6.4.- Poxas de madeira
Conxunto diverso de documentos relacionados cos poxas dos produtos resultantes da explotación dos montes municipais no período en que a titularidade dos mesmos non era comunal, senón municipal.
2.6.5.- Devolución de fianzas
Expediente para a devolución dunha fianza depositada no concello para responder do efectivo cumprimento das condicións dun contrato co mesmo, ou para poder participar nunha poxa ou concurso-poxa optando á adxudicación dunha obra e servizo en concorrencia con outras empresas.
Poden aparecer incluídas dentro do oportuno expediente de contratación ou de forma individualizada a solicitude da empresa ou persoa depositaria da mesma.
Esta 1ª división de sección, CONTRATACIÓN, está organizada nas seguintes series documentais:
2.- ADMINISTRACIÓN:
2.6.- CONTRATACIÓN:
2.6.1.- Expedientes de contratación
2.6.2.- Expedientes de concursos, poxas e concurso-poxa
2.6.3.- Libro rexistro de plicas
2.6.4.- Poxas de madeira
2.6.5.- Devolución de fianzas
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expediente que se tramita para convir a forma de subministración de material, de execución de obras ou de prestación de servizos, que adoptan a fórmula da contratación directa, reservada a aquelas contratación que se poden acometer, dependendo da lexislación a aplicar en cada momento, sen procedementos especiais de publicidade ou libre concorrencia, habitualmente de menor contía e procedemento máis simplificado.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Libro rexistro de subministros de material (1974-1979)
Publicado
Expedientes que recolle as fórmulas de contratación reguladas, habituais nos procesos de contratación de maior contido ou valor económico. Os expedientes teñen as bases dos proceso, a presentación de oferta, a valoración das mesmas e a adxudicación da obra ou servizo a contratar.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Libro no que se rexistran os sobres pechados e selados que conteñen as ofertas para as poxas ou concursos dos contratos municipais
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Conxunto diverso de documentos relacionados cos poxas dos produtos resultantes da explotación dos montes municipais no período en que a titularidade dos mesmos non era comunal, senón municipal.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Expediente para a devolución dunha fianza depositada no concello para responder do efectivo cumprimento das condicións dun contrato co mesmo, ou para poder participar nunha poxa ou concurso-poxa optando á adxudicación dunha obra e servizo en concorrencia con outras empresas.
Poden aparecer incluídas dentro do oportuno expediente de contratación ou de forma individualizada a solicitude da empresa ou persoa depositaria da mesma.
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Esta 1ª división de sección, ARQUIVO, está composta por unha única serie documental:
2.7.1.- Expedientes do arquivo
Escasa documentación producida polo arquivo na súa xestión e na relación cos órganos produtores, cos usuarios e no desenvolvemento das súas actuacións e actividades. Inclúense os instrumentos de control (libros rexistro de préstamos, libros rexistro de consultas, libros rexistro de transferencias, follas de remisión..)
Esta 1ª división de sección, ARQUIVO, está organizada nunha única serie documental:
2.- ADMINISTRACIÓN:
2.7.- ARQUIVO:
2.7.1.- Expedientes do arquivo
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores
Publicado
Escasa documentación producida polo arquivo na súa xestión e na relación cos órganos produtores, cos usuarios e no desenvolvemento das súas actuacións e actividades. Inclúense os instrumentos de control (libros rexistro de préstamos, libros rexistro de consultas, libros rexistro de transferencias, follas de remisión..)
Servizo Técnico do Patrimonio Documental (STPDOC)
Descrición realizada polo persoal técnico do Arquivo da Deputación Provincial de Pontevedra e colaboradores